9 (сентябрь), 2018

Минем әткәй иртә бөкерәйде, Чәч-сакалы иртә агарды. Күп вакытта бушый алмады ул Кырып йөрергә дә аларны.

Көз. Салкын. Яңгырлы. Эзлим мин югалган җылыны.

Табигатьтә барча терек – бөек. Бак әле син моңлы кошларга! –...

Яшисе килә! Бары яшисе!

Якынлыгың синең белмәдем мин, Ерак китми торып. Ничек яшьлек тәмен без белмибез, Картлык килми торып.

Ярымайны олылаудан мөселманга туры юл...

Ишеткәнегез бармы алтмыштан узган өлкән кешенең елаганын? Ә менә рәшәтлеләр ишетте. Шулкадәр авырттырып кыйнаганга елагандыр дип уйлады рәшәтлеләр. Юктыр. Үз улының шулай “үтерәм хәзер”, дип кычкыра-кычкыра кыйнавына гарьләнеп елагандыр ул карт. Гарьлектән елагандыр...

Әхмәдһади Максуди (1868-1941) – күренекле татар мөгаллиме, тел галиме, җәмәгать эшлеклесе, мөхәррир, нашир, китапханәче, мәктәп-мәдрәсәләр өчен дистәләгән китап авторы.

Күчәреннән тотып күчерергә Җитми калды куәт чак кына.

Рүзәл Абдуллаҗан улының Республика партиясенең рәислегенә риза булудан башка чарасы калмый. Ул беркайчан да, бернәрсәне дә ярты-йорты гына башкармый. Аның яшәү принцибы – «эшлисең икән – үзеңне тулысы белән башкарган гамәлеңә багышлау тиеш».

Язучылар «Татарстан» поездында Мәскәүгә язучылар съездына китеп баралар...

Бүген бу дөньяда Мин – мин түгел икән...

Фәүзия Солтанның соңгы елларда вакытлы матбугатта басылган шигырьләре үзен поэзиягә алып кергән лирик аһәңен, туган якка, нигезгә соклануын саклаган тәкъдирдә, Кеше рухы бөеклекләрен ачуның фәлсәфи, әхлакый нигезләрен эзләвен, тел-өслүб берәмлекләренә таләпчәнлеген арттыра баруын күрәбез.

Гаиләдә бердәнбер бала булгач, бик авырга туры килә. Тормыш йөге минем сыртка төшә. Ярый ла Айратның апасы үзен Казанга алып китеп гүләйт итеп апкайта; Ленарның әби-бабасы, сиксәндә булса да, бөтен эшне үзләре җимереп эшли; Алисәләр кибет тотканга вапше да балда-майда гына яшиләр...

Вакытларның моңсулыгын тойдым, аяк баскач туган ягыма...

Юлында очраган һәр кызга көлтә-көлтә чәчәк бүләк итеп йөрүче Вакыйф Нуриевның көннәрдән бер көнне ике әнкә песие чирләп китә.

Суык өткән яфракларын, Тамырлар... исән әле. Өметләнәм: гөлкәйләрем Яңарып үсәр әле...

Ялагайлыкны җенем сөйми. Менә мәктәптә конкурс игълан иткәннән соң, бөтен укучы мәктәпне мактарга ашыкты. Ни өчен? Телефонлы буласылары килә. Ә болай дөрес түгел ул. Шуңа да мин фаш итәргә булдым мәктәпне. Мәктәпкә акбурлар кайту белән, биология укытучысы Фәридә апа аларны өенә ташый, чөнки аның кызлары акбур ашарга ярата...

– Сәвия, ирем: «Тешләрем коелып бетте, банктан кредит алып, яңаларын куйдыртмый булмас», – дип куркыта башлады. Нишләргә дә белгән юк. Бер яктан, иреңнең тешсез йөрүе күңелле хәл түгел. Ни әйтсәң дә, аңа гына акча табар идем әле. Тик менә...

Иремнән: «Армия тормышыннан ни дә булса исеңдә калдымы?» – дип сорадым. «Ничек кенә әле, мине анда бәрәңге әрчергә, идән юарга өйрәттеләр», – дип җавап бирде...

Ул кичтә аның кәефе юк иде. Әмма почта тартмасы хатларга ифрат та бай булып чыкты, шуларны барларга тотынды. Берьюлы җиде хат килгән. Алтысы – Лерон түләргә тиешле хисаплар. Әмма...

– Безнең кушамат – Тавык, Бикмулла бабам авылда иң беренчеләрдән булып торып ишегалларын себерә-җыештыра торган булган, шуңа күрә «тавык» дип кушамат такканнар.

- Мин Равил Фәйзуллинны ярышка чакырам! – ди Батулла...

Икмәк куй да алларына, Самавырга күмер сал.

...Вакыт безне аералмый, Аералмый ераклык...

Тән картайды. Моңа бер чара юк – Күңел картаялмый интегә. Карт тәнле бер бабай... әмма ләкин Япь-яшь рухлы егет мин менә!..

Узган гасырның сиксәненче елларында зур әдәбиятка килгән Ләбиб Лерон үзенең эзләнүле иҗаты белән мине һәрвакыт төрлечә кызыксындырып тора. Каләм эшчәнлегенең башлангыч чорында аның максатчан омтылышларын, аерым алганда, фикерләү-язу рәвешен ныгыту юнәлешендәге тырышлыкларын да күзәттем.

Ә күктән иңдерелгән җанга барсы да сыя ич. Моны Ләбиб Лерон иҗаты да раслый.

Сыкранулар калыр артта, Килер кояшлы көннәр! Юк, җибәрмим!..

Бәхет юк, дип йөргәннәрем Кысыр хәсрәт булып калды.

Ярый әле җырларны, шигырьләрне тәңгәлләштерергә кушмыйлар. Югыйсә бик күп шигырьләрне үзгәртеп язарга туры килер иде.

...Кесә телефоны аша гына Якынаеп була хәзергә. Чаллы белән Казан арасында Бара безнең татлы әңгәмә.

Вера Минкина – бөтен тормышын сәнгатькә багышлаган искиткеч талантлы шәхес, татар театрына 60 елдан артык хезмәт иткән сирәк артистларның берсе.

Алар – көнгә, ә мин төнгә керәм – Ялгызлыкның тәүге төненә...

Марсианнар төшеп, алмагачта Үстерерләр ипи, ә оныклар Өзеп кенә алыр агачтан…

Сагынам илемне, нечкә билемне...

Салма коткы! Кусалар да китмим. Туган илкәемдә хәсрәт чигеп Дөнья көткәнем дә бик җиткән...