5 (май), 2018

«Бу дөньяда тынычлык бар!» диеп, кемнәр әйтер, кемнәр дәлилләр?

Мин бу хакта бүтән язмам инде, Бер елармын, ахры, тын гына...

– Кеше үтерүче түгел бит ул! Аның бер гаебе дә ю-юк! Аерылу ачысына чыдый алмыйча, нахакка гомерлеккә рәнҗетелгән Минисен, үзен, балаларын, чәлпәрәмә килгән бәхетле көннәрен кызганып, үртәлеп, юл буе елады да елады Мөнирә...

Бакуга бер килеп кара син... Эзләп тап та мәктәп-госпитальдә Ятимлектә үскән баласын – Танырсың изге Ил Агасын...

Ә яшәү дигәнең – җир һәм күк арасын тырышып, тырмашып икегә яру ул...

Булат Вәликә улы Сөләйманов иҗат эшенә әдәбиятта, аеруча шигърияттә, җанлану, кеше күңеленең бөтен тирәнлеген ачарга омтылыш белән характерланган 1960 елларда килә.

Бәхетем ярлы булса да, ул нур тарата

– Артистның уйнаган рольләре берәү-икәү генә булмый бит. Гомер буе эшләгәч, рольләр саны дистәләп була. Рольләрне берсен яраттым, берсен яратмадым, дип аерып булмый. Аларның бөтенесе дә якын, чөнки һәр роль ачылган, табылган образ рәвешендә барлыкка килә.

Рядовой да түгел, генерал да, Погонның да юктыр алтыны. Җиңү, дибез икән, иң беренче, Сиңа рәхмәт, солдат хатыны.

Газета-журналда эшләгәндә – көндәлек матбугат укудан, нәшриятта – китаптан биздем бугай, дип, уенын-чынын кушып сөйләгәнем бар. Укырга дип алган әсәрне, китапны еш кына читкә куярга әдәбиятның күңелне кузгатырлык хәле калмаган чоры гына түгел, сыныкка сылтау булып тоелса да, эшемнең юнәлеше, эчтәлеге үзгәрү дә сәбәпче булгандыр.

Бөтен фаҗигабез бала шатлыгын татый алмауда булды шул. Кая гына барып төртелмәдек, нинди генә шифаханәләрдә дәваланмадык. Файдасы тимәде. «Ирлегең юктыр, күршеңне чакыр, булышсын», дип, үземнән ачыктан-ачык көлә башладылар...

Япа-ялгыз киттем синсезлеккә...

Шагыйрь Роберт Миңнуллин беркөнне Язучылар берлегенә яңа бүрек киеп килә. Моңа барысы да игътибар итә. Ркаил Зәйдуллага да ошый бу бүрек...

Бу вакыйгаларны кичергән Барый Галиев Теләче районы Балыклы авылында туып үсә. Аның узган язмыш юлы сикәлтәле һәм бик тә катлаулы...

Соң инде. Кыелган өметләр...

Бар да бетте, өмет сүнде...

Альфредка ясалган операция нинди нәтиҗә биргәнен сынап карарга кирәк. Моны бары хатын-кыз аркылы, хатын-кыз белән генә эшләргә мөмкин...

Мин бит сине гомерем буе көттем. Шулай дип бөтен дөньяга сөрән саласым килде. Тик авыздан бер сүз чыкмый, баскан урынымда катып калдым. Таһир-ы-ым! – авыздан пышылдап кына чыкты сүзләрем...

Гаҗәп, армиянең мәгънәсез, әмма тәртипле тормышы аңа ошады. Ул бер әйберне ныгытып аңлады: монда буйсынырга һәм буйсындырырга кирәк икән.

Менә, Әмир, аның улы, бүген илгә хезмәт итәргә ант бирде, кем ул хәзер: баламы, солдатмы?

Ни гаҗәптер, киткәч арта төшә Шагыйрьләрнең җирдә кадере!

Тәрәзәңне ачтың. Иңнәреңнән Каерылып очты канатларың. Очты алар кысан мәңгелеккә.

Мәңгелеккә илтер юллама син, Таулар сыман горур башыбыз. Кайданлыкны әгәр сорасалар, «Шөгер» җырын көйли башлыйбыз.

Марат Кәбиров: – Белмим шул, башка елларда да барып булмаган иде.

P.S. «Татар тарихы»ның җиденче томы чыннан да чыкты. Анда М.Ш.Шәймиевнең дә мәкаләсе бар. Ышанмасагыз, укып карагыз!

Вакыт кәүсәсендә яңа буын, Яңа уем, яңа кешесезлек.

Күренекле тел галиме Латыйф Җәләй авырып ята икән.

Барлыгымны беләм. Барлыгымда – Булмышымда әрем чәчкә ата.

Камил Кәримов бер тере Туфанга, бер скульптурага карый да: – Шулай икән шул, скульптурада матуррак та килеп чыккан әле, – дигән нәтиҗәгә килә.

Ахырда булсын җиһанда Яктылык тантанасы!

Сары яңгыр аша атлыйм, Яфрак алтыны буйлап...