Проза

  • 23 октябрь 2020 - 15:00
    Сайрар чак (романның дәвамы)
    Тимур тугызынчыда гына бик кәефле, салмыш хәлдә кайтып керде. Аннары Сөмбелне кинәт күтәреп алды да ятагына салып үбәргә, чишендерергә тотынды. – Сөмбел, бәгърем, без бер-беребез өчен яратылган. Сөмбел елый-елый кычкырып җибәрде: – Әгәр якын килсәң, тәрәзәдән сикерәм!
    116
    0
    0
  • 23 октябрь 2020 - 11:00
    Ильяс Алкинның соңгы мәхәббәте (дәвамы)
    Кызның кулына орынгач, Ильясның умырткасы буйлап кайнар агымсу үткәндәй булды. Аптырады ул – әлеге кыз нигә шулай аны дулкынландыра соң? Мондый хәлне аның кичергәне юк иде бит. Ул бит инде шактый өлкән кеше – утыз биштә!
    82
    0
    0
  • 23 октябрь 2020 - 09:00
    Гафу ит, Иванова… (хикәя)
    — Сез — карак, бур, алдакчы! Әнидән гафу үтенмәсәгез, судка хәтле барып җитәм! Белегез, болай гына калдырмыйм, гәҗиткә язып чыгам!
    66
    0
    0
  • 22 октябрь 2020 - 17:00
    Бәйрәм (хикәя)
    Тәгәрмәчләр астыннан Бәйрәмгалинең сытылган гәүдәсе килеп чыкты. Эчке сиземләве куркытса да, өметсез шайтан гына, дигәндәй, Гарахан, бәлки, тавыш аныкы булмас, куркудан ялгышканмындыр, дип уйлаган иде... Улын үзе кичә генә туган көненә бүләккә дип алып кайткан зәңгәр футболкасыннан таныды...
    578
    0
    3
  • 22 октябрь 2020 - 15:00
    Зәңгәр кыңгыраулар (романның дәвамы)
    Хәбибрахман белән концерттан соң чынлап та «әллә кайларда» йөреп кайттылар: клубтан чыгу белән мәктәптә укыган чактагы кебек Чишмәсу буе ярын урап йөрделәр. Сүз иярә сүз китеп, гаиләсеннән күп еллар элек аерылуын, улы белән еш очрашуын, булышып яшәвен дә сөйләп үтте Хәбибрахман. – Җыр яздырасың килмиме синең? Булышам. – Җыр? Җырлау өчен ишетергә кирәк, минем бит колакларым начар ишетә, Хәбибрахман... – Сәламәт кеше юк, Зөлхәбирә. Һәр кешедә азмы-күпме ниндидер чир бар...
    527
    0
    2
  • 21 октябрь 2020 - 17:00
    Сайрар чак (романның дәвамы)
    – Син, балам, Тимурга бик ышанып бетмә. Ул – шәһәр малае, син – беркатлы авыл кызы. Бераз күзләреңне ач. Һәрбер кеше үз мәнфәгатен кайгырта. Синең өстеңдә коточкыч йөк бар – ул чибәрлегең. Һәрбер ир-ат сине үзенеке итәргә теләячәк...
    1142
    0
    7
  • 21 октябрь 2020 - 09:00
    Кеше күңеле – кара урман... (хикәя)
    Матурлык ул бәхет түгел икән әле... «Гүзәлия киткән» дигән хәбәр бөтен авылны сискәндереп җибәрде. Туй күлмәкләрен карават башына элеп калдырган да таң алдыннан Гүзәлия апа кай тарафларгадыр китеп тә барган...
    2961
    0
    14
  • 20 октябрь 2020 - 09:00
    Әләк (хикәя)
    – Чык миңа кияүгә! – Ничек? Ә Фәрит? Югыйсә, Фәритнең өйләнеп, чибәр хохлушканы ияртеп кайтканын белә иде. Баштарак бу хәбәр аңа җир тетрәгән кебегрәк тәэсир итте. Яшәүнең яме, кызыгы бетте, гүя. Сагыныр-көтәр кешең булмагач, ничек яшәргә кирәк бу дөньяда? – Мин... Мин бит сине... яратмыйм...
    1165
    0
    4
  • 19 октябрь 2020 - 15:00
    Зәңгәр кыңгыраулар (романның дәвамы)
    Ни булган Зөлхәбирәгә? Битләре тырналган, киемнәре ертылган, үзе яланаяк, үзе аксый. Әллә... яман куллар харап иткәнме үзен?.. Хәбир, куркынып, тукталып калды...
    1361
    0
    2
  • 19 октябрь 2020 - 11:00
    Ильяс Алкинның соңгы мәхәббәте (дәвамы)
    Зәки торып басты, Коръәнне сак кына маңгаена тидереп алды, аннары аны тантаналы рәвештә Ильяска сузып: – Йә, шушы Коръән-Кәримгә кулыңны куеп ант ит! Ильяс та урыныннан торды, кулын Китапка куеп, сораулы карашын Зәкигә төбәде...
    572
    0
    0
  • 19 октябрь 2020 - 09:00
    Көндәш (хикәя)
    Сиринә тәрәзә аша үрелеп кенә, иренең машинасы торган урынга күз салды. "Кара, һаман кузгалып китмәгән. Кызык, кемне көтә икән?" Шулчак Сиринә, авызын май кояшыдай ерып, кулына подностырмы-тәлинкәдерме тотып, каршы яктагы йортның уртадагы подъездыннан чыгып килүче Нәзирәне күреп алды һәм баскан урынында тораташ булып катып калды. Тукта, ни бу?
    1004
    0
    7
  • 18 октябрь 2020 - 15:00
    Югалган Мәрзыя (хикәя)
    «Әткәем, әнкәем, кичерегез мине, артык чыдар хәлем калмады. Кызыгыз». Беренче сүзләрне укуга, эсселе-суыклы булып китәм. «Кызыгыз» дип кенә кул куйган булса да, моның Мәрзыя булуында шигем юк. Ул, бичара, үзен-үзе үтерде микәнни?
    1272
    0
    6
  • 18 октябрь 2020 - 11:00
    Сайрар чак (романның дәвамы)
    Виктория аның ике кулын кулына алып, күзләренә туп-туры карады: – Минем сиңа бер тәкъдим ясыйсым килә. – Аның куллары җиңелчә генә калтыранып алды. – Мин япа-ялгыз...
    686
    0
    1
  • 18 октябрь 2020 - 09:00
    Ату (хикәя)
    Аның авылда бердәнбер әнисе бар. Ләкин инде бик күп еллардан бирле ул аны күргәне дә юк, хатлар да язганы булмады. Ә менә хәзер шул карт ана улының күз алдына килеп басты. "Улым, сине кая алып баралар?" дип сорады шикелле ул, баш яулыгы белән күз яшьләрен сөртә-сөртә...
    2012
    0
    4
  • 17 октябрь 2020 - 17:00
    Мәрьям ана (хикәя)
    Мәрфуганың тулгагы башлануын зәмһәрир суык кышта җиде төн уртасында килеп әйттеләр. Күрше атын җигеп, район үзәгенә юл тоттылар. Бала көтәмени ул сиңа! Өч чакрым да китеп өлгермәделәр, пелт итеп килеп чыгып, кычкырып елап җибәрде! Үзенең күлмәк итәген ертып, бәбине биләүгә бәйләде дә, кайры туны астына, күкрәгенә кысты Мәрьям. Тик яшь ананың хәле мөшкел...
    924
    0
    3
Реклама