Хәтер -хатирә

Мин уйга калдым. Бәлки, мин үз алдыма артык зур таләпләр куямдыр? Эшне артык катлауландырмыйча гына, бу өлкәдә үземә кадәр эшләгәннәрнең хезмәтләренә таянып кына алып барыргадыр? Алардан мирас булып калган мәкаләләр, язмалар, китаплар, чыгышлар күпме вакытлар гамәли эш барышында кабул ителгәннәр, яки кире кагылганнар. Шуларны гомумиләштереп, артык мөгез чыгармыйча гына бәян итәргәдер.

Әмма педагогия институтында онытмаган булганнар икән, ике-өч көннән мине ректорга чакырдылар. Профессор Мирфатыйх Зәкиевне читтән генә күреп беләм, шулай да аның белән кара-каршы сөйләшкәнем юк иде. Күренекле тел галиме булса да, ул студентлар белән әллә ни эшләми иде, ахрысы. Мәсәлән, аның бер вакытта да, аудиториягә кереп, безгә дәрес биргәне булмады.

Разил абый Вәлиев турында аерым язасым килә. Ул безнең «Ялкын»да җаваплы секретарь иде. Мәскәүдә атаклы М.Горький исемендәге Әдәбият институтында Лев Ошанин классында укып кайткан.

Минем өстәлдә дә тау кадәр хатлар өеме. Барысына да җавап язарга кирәк. Рәсемнәр, шигырьләр, әкиятләр, мәкаләләр җибәрәләр. Көн саен йөзләп хат килә! Һәр хатка җавап язарга кирәк. Язмасы журналда басылырлык булмаса да, җавап хатын җылы итеп, баланың күңелен төшермәслек итеп язарга дип аңлаттылар. Редакциянең «фирменный» кәгазенә менә шундыйрак хатлар сырлый башладым...