2 август 2026 яңалыклары

Нурлат шәһәре автовокзалында ике ир гәпләшеп тора. Ябык чырайлы, сирәк кашлы, чал сакаллысы, башын чайкый-чайкый: – Ялгышасың, энем! Син барасы авыл Биккол дип атала, Бикүле түгел. Анысы бөтенләй башка якта, – дип кырт кисте. Аркасына юл букчасы аскан, тавык йомыркасы сыман озынча түгәрәк йөзле, сипкелле, базык гәүдәле яшь егет, аптыраудан, шардай күзләрен челт-челт йомгалады: – Бәй, икесе ике авылмыни алар?

Су төбеннән җыеп алып саный калсаң, Тере күпер булыр иде, тезеп салсаң...

Бөтен фаҗигабез бала шатлыгын татый алмауда булды шул. Кая гына барып төртелмәдек, нинди генә шифаханәләрдә дәваланмадык. Файдасы тимәде. «Ирлегең юктыр, күршеңне чакыр, булышсын», дип, үземнән ачыктан-ачык көлә башладылар...

Буш офыкка торам карап, Йөрәккәем әрни канап. Серләшерлек адәм дә юк. Хөр җилфердәр әләм дә юк.

Шуннан соң аларны лифтта беренче катка алып төштеләр дә Мусаны лифт шахтасы янындагы баскычтан подвалга алып төшеп киттеләр. – Хушыгыз, егетләр. Нык торыгыз, – диде Муса, алардан аерылганда. – Бирешмәбез, – диде Алиш. – Үзегез нык булыгыз.