№11 (ноябрь), 2017

Әтиләребез, бабаларыбыз шәһитләре булдылар... Чыннан да, кешелекнең үсеше алгарышында төп вакыйга идеме Октябрь... Әллә, киресенчә, үсеш-алгарышны акрынайттымы ул?

Шифаханә. Тәрәзәләре төньякка, каен урманына карап торган бүлмәләрнең берсе – җиденчесендә авырып ятам.

Кайда йөрсәм – тоям татар моңын, Ул моңлы да, уйлы, шаян да… Кара елларда да тынмаган ул, Тынмас инде килер заманда!

– Берни дә үзгәрмәде. Ә бит: “Барысының да Астын-Өскә китерәбез”, – дигәннәр иде.

Ә минем өчен ул – газиз кеше. Бүтән андый дустым булмады һәм инде булмас та.

Әгәр Тукай кайтып төшсә Бүгенге көнебезгә, – Кулын куеп каш өстенә Ни әйтер иде безгә?..

Ә хакыйкать барыбер үлми икән...

Безнең хәлне белми шул ул... Ни дип юаныйк тагы?

Гомерен фәнгә багышлаган Резеда Кадыйр кызының, милләткә хезмәт итүне алга куеп, үзенең тикшеренүләр объектларын тирәнтен белеп һәм яратып эшләве күпсанлы ачышларга, гыйльми табышларга, казанышларга китерә.

Әнә-әнә! Әтисе шаян улының колагыннан эләктереп, үз урманына алып китте...

Эһ... Искәндәр акырыпмы-акыра. Төне буе без аны чиратлашып күтәреп чыгабыз. Йокының иң тәмле вакытында чырыйлап кычкырып җибәрә дә кулга алганчы тамак төбе белән акыра. Аннан инде бик озак тынычлана алмый. Таныш-белешләр: «Күз тиюдәндер, әбиләргә алып барып карагыз, өшкертегез, − ди. Барып карадык – файдасын күрмәдек. «Берәр чире бардыр, табибларга күрсәтегез», − дип киңәш бирүчеләр дә булды...

Бөек Тукай әнисенә Тел тидермәгез, яме!

Күңелемнең кайсы кылларын тибрәттең син?

– Әй, егет, туктал беразга, Җавап бир соравыма: Синекедәй футболканы Каян сатып алырга?

Тарихчылар һаман бәхәсләшә...

...ә ул дәшми-тынмый гына бераз тыңлап торгач, кинәт кенә дулап-ярсып, бөтен яфракларын дерелдәтеп, ябалдашларын уңга-сулга болгап, кәүсә – гәүдәсе белән миңа таба килә башлаган күк: «Әнә, күрше бүлектә кисәләр, тегәләр, яман чир белән көрәшәләр, җан саклап калырга тырышалар, ә син зарланасың!

...Шул йөзләрнең барчасыннан Берсе бик якын миңа.

Арттан куа заман чыбыркысы, Көннәр, айлар, еллар йөгерә: Үгез чаба, барыс, куян чаба... Узып барсын кеше элдерә!

Бөркет оча торган, һай, киңлекләр Канатсызга мәңге тәтемәс.

Еракта-еракта яңгырый күкрәү, Кыядан кыяга барып орына. Хикәят кебек тоела ул миңа Киләчәк һәм үткән көннәр турында.

Серне ят күздән саклаган Тиңдәшсез кесә иде! ...Кесә үзе юк – җылысы Тик искә төшә инде!

Җир өсте безгә Җәннәттән гүзәл, Сөрелгән чаклар онтылган инде. Капкасын Җәннәт ачармы кабат?