Рәмзия Габделхакова автор яңалыклары

Ә иртәнгә ул Иртәгә Койрык болгап узачак. Төн үтүгә, чөнки ул да Шул ук Бүген булачак...

Кайгы аларга озакка дип килде. Бу йорттан йокы качты, тынычлык качты, яшәү яме качты. Кайгы йорт анасын чиргә сабыштырып урынга салды, атаны хәмер шешәсенә бөгәрләп тыкты, йорттагы бердәнбер ир баланы куркак җан итте. Ана көне-төне «улым» дип ыңгырашты. Ата эчеп кайтты да, каешын алып, малайны кыйнады: «Ник энеңне ташлап киттең? Ник карамадың? Ник үзең белән урманга алып бардың?»

Мин инде яшәп арыган яшәмәгән дә килеш...

Ишек ачарсың бит, бусагаңа, Җылы эзләп, кабат мин килсәм?