№3 (МАРТ), 2016

Мин сиңа гашыйкмын Үлепләр.

Бүген Татарстанда Муса Җәлилнең 113 еллыгын билгеләп үтәләр.

Мин йөрүдән әле тукталмам.

Ел саен яфрак әзерләргә задание бирәләр бит — фәлән центнер тапшырып, колхозның яшь терлеге өчен үзеңнән өлеш кертергә кирәк... Безгә, бюджетта эшләүчеләргә, аерым көн һәм машина билгеләнгәч киттек Иж буе әрәмәлегенә. Килеп туктавыбыз булды, андагы тамашага беркавем хәйран-вәйран булып, шаклар гына катып карап тордык...

Әгәр дә син бу дөньяда тыныч кына яшим дисәң, үзеңнең урыныңны дөрес сайла. Кешеләр тормышта үз урыннарын дөрес сайлый белмәгәнгә нужа чигәләр.

Гөлсем апаның сәхнәгә чыгып, бер карап алуына тамашачы «ах» итә иде...

Биш яшьлек улы Баязитны ияртеп, Ркаил Зәйдулла университет яныннан бара икән. Кинәт колонналар арасыннан затлы кешеләр төркеме ишелеп чыга.

Билгесезлек җанны бимазалый...

«Безнекеләрне авылдан сөргәч, әткәйне хәтерлим әле, өй артына чыгып, үзе утырткан шомыртка сөялеп елады. Аның холкын беләсең, коры иде...»