№11(ноябрь),2016

Әкәмәт халык бу татар. Инде белеп-аңлап бетердем бу халыкны дип уйлыйсың, ә ул яңа яклары белән ачыла да куя...

Килер вакыт. Безнең чорлар Калыр тарих төпкелендә.

Язгы дөнья яшеллеккә Күмелеп беткән иде. Кояшлы бәхеткә күңел Күнегеп беткән иде.

Язучылар берлегеннән бик нәфис тавышлы бер кыз шылтырата...

Биек таудан алган бәрәкәтле байлык мәңгелек көч бирсен халкыма.

С.Кудашның әдәби эшчәнлеге, үзе таныганча һәм язып калдырганча, Г.Тукай һәм М.Гафуриларның көчле йогынтысы астында башлана.

Салават Рәхмәтуллин белән без, каләмдәшләр буларак, төрле шигъри мәктәп вәкилләре. Ул – тулаем Әнгам Атнабай белән Роберт Миңнуллин шәкерте.

Мин бу, аудым үлән арасына – Ару-талуларым соң чиктә.

Кар төшә дә эри, Кар төшә дә эри... Әйтәлми дә кала Әйтерен дә берни...

«Мин – тол солдаткага хас ачы язмышның тере шаһиты».

Аның хәтта дөньяга килүе дә гади генә булмаган. Сара апа үзе миңа бу хакта 1978 елны болай дип сөйләде: «Мин, тумас борын ук, әнкәйләр белән кунакка барам. Кунаклар ашап-эчеп, шаулашып-гөрләшеп утырганда: «Мин монда!» – дип разбой салам. Халык аптыраша. Бала төрергә әйбер тапмыйлар...

Рәфкать Кәрами әсәрләрен гади, гадәти тел белән яза. Вакыйгаларны да үзара «үреп китү» белән мавыкмый. Мондый стиль, асылда, журналистикага хас.

Йөзләрендә әткәң-әнкәң Төсләре табыла шул...

Әйтәлми дә кала Әйтерен дә берни...

Бик күпләрнең, әйтик, кемлекләрен Еллар буе белми барасың, Кинәт, бер вакыйга уртасында күреп, Аның кемлегенә хәйран каласың.

Өермә-давылларны учы белән каплап кына, торнадоларның муенын борып кына туктата алган кодрәт иясенә шундый да вак, мескен эш кушалармы!

Төссез дөнья син дип, алсуланып Көлеп тора кебек – Алданасың килгәннәрең Белеп тора кебек.

Урман һавасы саф, җиләс, Агачка үлән сарган. Сарылган да тирә-юньне Сихри бер ямьгә манган.

Вакыт җиткәч, бар да китә, Бу дөньядан ни соң кала?

Үрмәкүч тыңгысызлыгы – күңел тәрәзен челтәрләп пәрәвез асылыныр...

– Американнарны әйтәм, без татарларны ничек яратсыннар инде!

Синең хәлләреңне беләм – Ә син мине аңлыйсыңмы?

– «Кузькина мать» дигән кәнфит бирегез әле.

Күзне йомсам – җылы хисләр – Нурлы Казан күңелдә, Күзем ачсам – кояш балкый Барселона күгендә.

Әйе, Атласи гаиләсе өчен тагы кара көннәр башлана... Казанда кеше почмагында яшиләр, бөтен милекләре – ишек төбендәге агач сәке, төнлә анда ана, ике бала йоклый, көндез шунда утырып ашыйлар. Ә ашарга юк, дияргә мөмкин, Угыз абыйның истәлекләреннән күренгәнчә, ул аш ашаганнарын хәтерләми, килька балыгы белән ипи булса – шуңа да сөенгәннәр.

Һади Атласины – ТАТАРНЫҢ МИЛЛИ АЗАТЛЫК КӨРӘШЧЕСЕ, дип әйтә алабыз. Ул – мөселман булганы хәлдә, милләтебезнең бәйсезлеге, азатлыгы өчен шәһит киткән кеше. Милли каһарман. Соңгы туранчы... Һәм төрки-татар тарихына ул шулай кереп калыр да...

Иң зур кайгылар да, күп дигәндә, Бер гомерлек бит.

Үзем язсам, Бер юл шигырь Язмаучылар жәл...

Күңел һаман тынычланмый, и талпына, Һаман тарта, тарта әле күк катлары.