***

Сулышына төннең үреп язган Шигырьләрем сиңа аталган. Тик бүгеннән инде беркайчан да Илһамым дип сине атамам. Шигырьләрем нидер дәшмәк булды, Алар шулай сине юксынган. Күк ачылды, аннан хакыйкать тә: Илһамым дип сине атамам. Син - гади бер лампа, күңел генә, никтер, Кояшым дип сиңа табынган. Башка сүзләр уйлап чыгарырмын! Илһамым дип сине атамам. Син киткәннән, сагыш - бәхет тулы Күпме юллар язып сызылган, Дәшмәвеңнән бары, юклыгыңнан. Илһамым дип сине атамам! Күзне - күзгә бәреп, ничә тапкыр Үттек икән тормыш юлыннан? Сорауларга күмдең, шуңа ары Илһамым дип сине атамам. Юклыгыңнан синең шашып бары Юл - яшьләрем минем агылган. Илһам түгел, каргыш булырсың син, Күк - патшадан миңа язылган! ...Илһамым дип сиңа әйталмам.

Закирова Гүзәл Рифат кызы,

КФУның Филология һәм мәдәниятара багланышлар институты студенты

 

Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: