Синең белән янәшә (дәвамы)

(Әсәрне башыннан МОНДА басып укыгыз)

Фәридәгә икенче хат


Фәридә!
Кайнар сәламнәр юллап, Илүсә. Бу хатым белән борчуым өчен гафу ит. Мин Рәис белән аерылышырга булдым. Безнең тормыш хәлләрен син беләсең. Берни дә үзгәрмәде, киресенчә, начарая гына бара. Күпме көч түктем мин аны тәрбияләргә. Театрларга, концертларга алып барырга тырыштым, искиткеч кызыклы китаплар алып кайтып карадым. Аның өчен – эш, эштән соң дуслар белән рюмка тотып, тагын эш турында тарткалашу
кызык. Тормыш юлыбыз капма-каршы юнәлештә. Балалар дип, гомер узды. Хәзер алар үсте. Мин картаеп аерылышкан кешеләргә аптырый идем, менә аңладым инде. Бүген судка гариза тапшырам. Хат язып, вакытыңны әрәм итмә, минем холкымны беләсең. Бер-берсенә кушылмаган ике аерым дөнья булып та, бер гаиләдә яшәү тәмам туйдырды.
Фәридә, сиңа язган хатымны нишләптер сала алмадым...
Аннары Заһит күз алдыма килде. Рәис белән ничек яшәвебез турында күп еллар буе аңа язмакчы булдым, тик кыюлыгым җитмәде. Бәлкем, үземне бәхетсез итеп күрсәтәсем килмәгәндер.
Судка гаризаны тапшырдым. Бу хурлыклы адым минем өчен үлем белән бер булды. Икенче көнне иртүк Заһитка больницадан шалтыраттым, судка гариза биргәнемне әйттем. Ул шактый вакыт дәшмәде, сулыш алганы гына ишетелде. Кич эштән соң больница каршында машинада көтәрмен, диде. Кич очрашкач, акрын гына безнең якка юл тоттык. Мин юл буе аңа Рәис белән ничек яшәвебезне сөйләдем. Ул бик игътибар белән тыңлады, сирәк-мирәк сораулар да биреп алды. Иң соңыннан бу хәлгә Рәиснең мөнәсәбәтен сорады. Мин аның, «бу ниятеңне ташла», дип ялынуын әйттем. Безнең өйгә кайтып җиткәч, машинасын сүндереп, Заһит миңа борылды. «Синең сөйләвеңчә,
ирең бик тере, хәрәкәтчән кеше булган. Хәзер син аны бөтен нәрсәгә битараф, дисең. – Заһит күзләремә туп-туры карады да: – Сәбәбен әйтимме? – диде. «Әйт», – дидем. «Син аны тәмам баскансың, сиңа аның кол булуы кирәк».«Каян беләсең?!» – дип кычкырып җибәрүемне сизми дә калдым. «Сине мин үземнән әйбәтрәк беләм, – диде Заһит. – Алдыңа тезләнмәгәч, аны аермакчы буласың». Минем күзләрне яшь каплады. «Мин аны ничекләр генә тәрбияләп карамадым!» Заһит әйтерсең лә мине ишетмәде: «Синең үзең теләгән затны ясарга тырышуыңа ирең тавыш-гауга чыгармыйча гына, эчеп каршы тора. Яхшы чакта гаризаңны ал!» «Юк!» – дидем мин, күз яшьләренә буылып. Машинасын кабызгач: «Минем әйткәннәрем хакында ныклабрак уйла әле син, Илүсә, – диде ул, күзләремә карап. – Мин бит сиңа да, гаиләңә дә начарлык теләмим». Мин саубуллашып та тормыйча өебезгә йөгердем...
Фәридә!
Хатымны язудан туктаганыма ике айга якын вакыт узды. Заһитның сүзләренә бәйләнә-бәйләнә, мин төрле кичерешләрдә тинтерәп яшәдем. Гомер юлымны балачактан бүгенге көнгәчә беркайчан да болай җентекләп барлап чыкканым юк иде. Мин баш бирмәс, ярсу, үз дигәнемне итмичә тынычланмый торган
зат булып чыктым. Минем бу сыйфатларымны әти-әнидән, мәктәптән башлап, бик күп кешеләр кат-кат сиздереп килгәннәр икән. Заһитның әйткәннәренә бик озак карышсам да, аның белән килешергә мәҗбүр булдым. Судтан гаризамны алдым. Су болганды, болганды да тынды... Рәис тә, үзем дә коточкыч газаптан котылдык. Тик икебезнең дә йөрәктә яра калды. Әлбәттә, анысын вакыт төзәтер дип уйлыйм. Сине дә борчыдым, гафу ит инде.
Илүсә.

 

(Дәвамы бар)

 

"КУ" 03, 2021

Фото: pixabay

Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: