Бәхет (документаль хикәянең ахыры)

7

Мирҗан Сәяпов үзенә ярдәм кулы сузган кешеләргә иң мөкатдәс хисләр белән җавап бирергә тырышты. Ул аларның хәлен белүне бурычы итеп санады.

Авылына кайткан саен, юл өсте булмаса да, Баек авылындагы әбинең дә хәлен белеп, күчтәнәчләр биреп чыга торган булды. Даригөл әби үз чиратында, аңа рәхмәт әйтеп, дога кыла, хәерле гомер тели.

Мирҗан җәйләүдә сөт эчертеп сыйлаган апаны да эзләп тапты. Тау белән тау гына очрашмый, кешеләрне кавыштыра икән язмыш. Шул җәйләүдә күзләре очрашкан туташ әлеге апаның кызы булып чыкты. Кечкенә бала гына иде ул чакта, инде җиткән кыз булган, элек тә матур күзләрендә хәзер уй катнаш акыл пәрдәсе аша тирә-якка нур сибелә... Мирҗан өчен бу мәхәббәт сандугачлы серле алсу таңда тумаса да, яшьлегенең авыр, давыллы иртәсендә кабынган, сыналган мәхәббәт бөтен коллектив һәм туганнарны җыеп, туйлап өйләнү белән тәмамланды.

Мирҗан гаиләсендә дә, кеше арасында да якты күңелле, риясыз, йомшак холыклы, итагатьле булганга, аны барысы да ихтирам итә иде. Үз гомерендә эшләү дәверендә югары белем дә алды, җәмәгать эшләрендә дә теләп катнашты. Сикәлтәле юллардан соң аның беренче баскычы – бригадир, кырык яшендә КРС2 җитәкчесе дәрәҗәсенә күтәрелде. Сәяповның сурәте шәһәр дан галереясенә куелды. Ул бу урынны лаеклы бизәп тора.

8

Мирҗан Сәяповка «Атказанган нефтьче» исеме биреп, күкрәгенә Хезмәт Кызыл Байрагы орденын элгәч, ул, залдагы кешеләргә – хезмәттәшләренә рәхмәтен җиткергәндә, сүзләрен өзек-өзек, бик дулкынланып кына әйтә алды. Тамагына утырган төерне йота алмый интекте. Бераз тынычлангач: «Кызганыч, миңа кешелеккә олы юл күрсәткән Нариман Нуриевич арабызда юк, иң изге рәхмәтләрем аңа дога булып барсын. Шулай ук гомер буена җитәрлек балалык рәхмәтем – газиз әнкәемә. Коллективыма, җитәкчелеккә зур рәхмәт. Алар миңа шушы дәрәҗәгә күтәрелергә ярдәм иттеләр, – дип, сүзен дәвам итте. – Кеше өчен олы бәхет менә шушыдыр, җәмәгать. Мин бит авылымнан чабата киеп, җәяүләп чыгып киттем, җилләрдә җилфердәп килә торгач, чабаталарым тузып, яланаяк килеп кердем бу коллективка. Ә бүген?! Менә моннан да зур хөрмәт, зур бәхет булуы мөмкинме эшче кешегә?! Иптәшләр! Һәрбер кеше – җир тәгәрмәченең бер төене, мин дә сезнең ярдәмегез белән төптән күтәрелгән – бәхеткә тиенгән бер төен. Рәхмәт сезгә, рәхмәт», – диде. Зал аны котлап, шаулатып кул чабып, сәхнәдән озатты.

Мирҗан төче сүз әйтмәде, алдамады, ул чыннан да бәхетле иде.

 Пермь крае Барда авылы


Фото: pixabay.com

Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: