Өч кошым

Мин озаткач сине, озак көттем,

Киткән юлларыңнан күзләдем.

Синнән хәбәр алып кайтсыннар дип,

Өч кошымны очырып җибәрдем.

Беренчесе аның көчле иде,

Исеме аның – ныклы Ышаныч.

Кулларына илтеп тапшыр диеп,

Бирдем аңа зур корыч кылыч.

Көчле булсын, – дидем, – бирешмәсен,

Үзен, илен, – дидем, – якласын.

Кирәк икән, кылыч белән чыгып,

Дошманнардан безне сакласын.

Җиңеп кайтсын, – дидем, – алсу таңда,

Кара болытларны айкасын.

Исән-имин калсын берүк, – дидем,

Туган илгә юлын табалсын.

Икенче кош – Мәхәббәтем иде,

Йөрәгемнең иң-иң түреннән.

Очып бар да, кочып ал син аны,

Үбеп ал син, – дидем, – күзеннән.

Яу кырлары аша үткән чакта,

Күңеле туңса әгәр боз булып,

Исенә төшер, туган йортта аны

Без көтәбез сагынып, юксынып.

Соңгы кошым – Өмет атлы иде,

Шәмнәр булып янды төннәрдә.

Ян син, өмет, соңгы чиккә чаклы,

Рөхсәт бирмә аңа сүнәргә.

Син ярдәм ит аңа авыр чакта,

Бирешмичә алга атларга...

Ә мин көтәм кошларымның кайтуын,

Һәркөн саен чыгып юлларга.

"КУ" 07, 2026

Фото: magnific