Нур алып кайтырмын җиһаннан

Далалар өстеннән болыттай
Күкләрне күкрәтеп агылам.
Ханлы да, шанлы да чорларны
Күрмәгән килеш тә сагынам!
Алдымда ирекле, хөр, азат,
Күбеккә күмелгән акбүз ат –
Җайдагы кылычлы... калканлы...
Ул – горур, беркемгә баш имәс
Үзаңлы! Хокуклы!! Ватанлы!!!
Ирләрчә кысылган ирене,
Тел очы саклаган сөт тәмен.
Өммәтем күтәргән байракның
Данына башымны төртәмен.
Ачынып ачылган хәтерем
Сорады: «Кайда көн нурлары?»
Кыйралган тиңдәшсез яуларда
Татарның иң гаярь уллары.
Вакландык... шуңа да без бүген
Эчәбез аклану тузанын...
Канында көнләшү котырса,
Туган да аямый туганын.
Таркаулык – фаҗига, биш бармак
Йодрыкка төйнәлми тырпайса.
Каршылык күрсәтми чигенсәң,
Җиреңне чүл итә илбасар.
Шикләнмим: туачак яңадан
Татарның кодрәтле буыны.
Калмасын ятларга тарихи
Меңьеллык тәхетле урыны.
«Татарлар юк инде», – дисәләр,
Валлаһи, үлгәч тә… ышанмам!
Җаныма милли моң, гамь төяп,
Нур алып кайтырмын җиһаннан…

«КУ» 04, 2026

Фото: Алинә Хәбибуллина