Ялвару

Уңда кабер, сулда кабер, чәчкә таҗлары сулган.
Үкенечле үлем белән зират эчләре тулган.
Мин мәңгегә шулай исән-имин яшәрмен кебек,
Китүчеләр арасында миңа урын юк кебек.
Фәрештәләр әле мине кызгана, димәк, саклый.
Сизәм: арттан чал үлемнең кара шәүләсе атлый.
Салкын кабер эчләреннән шомлы бер аваз алам:
«Сез минем кебек булырсыз, мин сезнең кебек булмам...»
Киткәч, синнән берни калмый, җис(е)мең туфракка китә,
Кала: туган, үлгән елың, мәрмәр ташлы плитә...
Туу-үлем... Ике дөнья! – кылдан да нечкә араң,
Өзмә, зинһар, сакла, диеп, эчтән генә ялварам.
Моңсу зират өсләрендә иртән – кояш, кичен – ай...
Үкенечле үлемнәрдән сакласаң иде, Ходай!

«КУ» 06, 2026

Фото: Шедеврум ии