Кайтарасы килә...

Түгәрәкләп бергә жыелышып,
 Эх, ягасы иде учакны,
 Йомырка тутырып, походларга йөргән...  –
 Кайтарасы иде шул чакны.

Учакларда бәрәңге тәгәрәтеп,
 Күмерләргә батып ашадык,
 Үзебезгә үзебез уен табып,
 Һәр нәрсәдән бәйрәм ясадык.

Әти-әни берни белми иде,
 Безнең кайда, нишләп йөргәнне.
 Иреннәребез күгәрешеп бетеп,
 Ике-өч сәгать сулар кергәнне.

Бөтен бала бердәй тигез идек,
 Бай ярлыга һич тә бүлмәдек.
 Әтиләрнең тик бер карашыннан,
 Уттан курыккан күк шүрләдек.

Тәрбияче булды тал чыбыгы,
 Җәй көнендә – ачы кычыткан.
 Әле дә истә, газетадан ясап,
 Тауга менеп,  самолет очырткан.

Эх, кайтасы иде шул чакларга,
 Гөрләвектә көймә йөздереп.
 Югары очта кемдер уйнасын иде,
 Тальян гармунында өздереп.

                    Алсу МӘРДӘНОВА 

Фото: Шедеврум ии