Кайтсам

Кайтамын да... китә алмый ятам, Көннәр, төннәр ятам интегеп; Бураннары чыкса – бишмәтем юк, Яңгырлары яуса – итегем. Мин гел шулай: кайтсам – китмәс өчен Бер-бер хәйлә табам, алдашам; (Йөрәгемдә – утлар, мин су эчәм Атлар белән агач ялгаштан.) «Акыллылар» әйтәдер дә (бәлкем?) – Йөри шунда тик эт сугарып; Этем түгел, атым сугарулы, – Кайту белән ташлыйм тугарып. Тугарылып ташлыйм кайту белән, – Камыт суккан төшләр ял алсын! Тик син генә, Ыгым, мәңге тынмас Яраларны җөйли аласың. Суың җылы синең, тының җылы – Синдә генә басам сусынны. Атлар ялгашыннан сулар эчәм – Җирсү, сусау әллә шушымы?! Җиккән атлар тора өй каршымда, Син сорама: «Тагын кай таба?» Кайтмам диеп китәмен дә, Мөслим, Әфсеннәрең тартып кайтара.

Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: