Лачын

Күкләрдә мин ачам күземне.

Авыр моң биләгән үземне:

Әйтерсең, бар зарын төянеп

Ияргән кешелек җисеме.

– Йә Ходай, бирсәңче түземне...

 

Үрләргә атылып, бер лачын

Тәкъдирләр очына эз элә.

Аннан да югары, күпердә

Чылбырдай чиратлар тезелә.

– Һәм кинәт бер буын өзелә...

 

И лачын, бул соңгы канатым,

Үткәндә мәңгелек арасын.

Күңелем зарыккан җаннарга

Тагын бер хәерен таратсын.

– Кем белә, кем кая барасын...

 

Кемнедер гөнаһтан аралап,

Бәхилләп калырга дучар мин.

Һәм шунда, яңа җан каршылап,

Һавада әйләнеп очармын. –

Яратып, Җир шарын кочармын...

 

"КУ" 6, 2016

Фото: pixabay

Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: