Сөю көче

Ничек яшәлгән сөюсез элек,
Язгы ташудай беттем мин эреп.
Һәр күзәнәгем җылыңны көтә,
Күз карашларың ялкындай өтә.
Һәр фикереңә ышанам синең,
Баллардай татлы әйткән һәр сүзең.
Бәхетнең үзе – яныңда булу,
Бергәләп сөйләү, бергәләп тыну.
Тоймаганмын мин сөюнең тәмен,
Күрми яшәлгән тормышның яме.
Хисләр давылы купты үзәктә.
Син җитмәгәнсең икән йөрәккә.
Сөюсез яшәү – яшәү булмаган.
Күңелдә гөлләр чәчәк атмаган.
Җанымда бушлык тулып ташыды,
Сөюең мине күккә аштырды.

«КУ» 09, 2026

Фото: Шедеврум ии