Кабансу

Казанга карап ятасың…

Син ник моңсу, Кабансу?

Үзең яман су да түгел,

Йөзең нигә ямансу?

Без белмәгән нинди серләр

Саклыйсың эчләреңдә?

Ниләр бар соң эчләреңнең

Иң тирән төшләрендә?

Гасырлар буе җыелган

Нинди уйлар уеңда?

Нинди энҗеләр, мәрҗәннәр

Ята синең куенда?

Ниләр булып ята анда,

Су асты ханлыгында?

Нинди ярлыклар бар анда,

Ханнарның сандыгында?

Юк, дәшмисең…

Безнең белән

Хәтта исәнләшмисең!

Казанны биргәннәр белән,

Дөрес исәпләшмисең…

И Кабансу, и Кабансу,

Кимемисең, артмыйсың…

Ярыңнан ташып чыкмыйсың,

Ашыкмыйсың, акмыйсың…

Күп булыр ул серләреңне

Белергә теләүчеләр,

Бөтен хәзинәңне алып

Менәргә теләүчеләр…

Хәзинәңнең кайдалыгын

Белми торсыннар әле,

Ул хәзинәне бүлешми –

Бүлми торсыннар әле…

Серләреңне беркемгә дә

Сөйли күрмә, Кабансу,

Хан заманнарыннан безгә

Мирас булып калган су…

И Кабансу, яшә тулып,

Үзең бер хәят булып!

Яшәсен синең серләрең

Матур риваять булып…

И Кабансу, Казанымны

Сагышларга салган су,

Казаныма милләтемнең

Яше булып тамган су…

И Кабансу, Кабансу…

 

"КУ" 08, 2018

Фото: pixabay

Теги: поэзия

Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: