Тозак (бәянның ахыры)

Бәянны башыннан монда укыгыз.

Кичке алтылар тирәсендә хуҗалык рәисе контора каршына кайтып туктады.

Кабинетына узып, гадәтенчә, яңа килгән корреспонденцияне күздән кичерә

башлады, гәҗит-журналларны карап чыкты. Хатларга күз йөртеп алды: салым

инспекциясеннән, экологлардан, банктан... Ә бусы кемнән тагын? Чират

калын конвертка җитте. Аны ачып укый башлагач, Мансур үз күзләренә үзе

ышанмады. Хаттагы сүзләр, әйтерсең, аның бармакларын гына түгел, бәгырен

пешерә башлады. Дулкынланудан ирнең уч төпләре, маңгае тирләп чыкты.

Зөлхәбирәм!

Кайнар иреннәреңнең җиләк тәмен әле дә тоям кебек. Төшләремә кереп

иләсләндерәсең! Синең белән үткән ләззәтле төннәребезне үлеп сагынам. Бергә

үткәргән һәр сәгатебезнең минуты елга тиң. Бер генә дә исемнән чыкмыйсың,

гүзәлкәем! Мин сине шашып сөям! Миңа карата булган хисләреңнең

ихласлыгына өмет итәм! Ташла шул мокытны! Ятма авылда чиләнеп! Кавышыйк,

бәгырькәем! Истәлеккә бергә төшкән фотобызны җибәрәм.

Үбеп, Рависың!

— дигән юлларны укыгач, Мансур бер мәл өнсез торды. Әйтерсең, өрлектәй

ирнең маңгаена күсәк белән ордылар. Фотоны кат-кат әйләндереп карагач,

ваклап ертып, җирәнеп чүп чиләгенә ташлады. Хатны йомарлап кесәсенә

тыкты да:

— Кавышырсыз... теге дөньяда, — дип, әллә нинди ят, ямьcез тавыш белән,

котырынган үгездәй үкереп җибәрде.

Сейфтан коньяк шешәсе тартып чыгарды. «Кандала даруы»н кабымлыксыз

гына авызына койды. Ачуы басылмады. Ул нишләргә белмәде: кабинет буенча

арлы-бирле йөренде, кәнәфиенә бер утырды, бер торды. Йөрәк әрнешенә чыдаша

алмыйча, бала башы чаклы йодрыгы белән өстәлгә китереп сукты. Астына кирәкле

кәгазьләр тезелгән калын пыяла кисәге чатнап урталай ярылды. Моңарчы бохар

песиедәй яшәгән хатыны ике йөзле Янус икән бит. Ни гомер куенымда кара елан

җылытып ятканмын... Бала савыктыра, имеш... Ха-ха-ха! Хатынымны сөяркәсе

янына үзем илтеп куйганмын икән. Җирбитләр! Хәмер сөреме Мансурның башына

менеп җитте булса кирәк. Ул бермәл чайкалып торды да кәнәфиенә ауды. Таң

алдыннан уянып китте, аптырап, як-ягына каранды. Нишләп конторда йоклап

калган соң әле ул? Шофёры ник өйгә кайтарып куймаган? Көч-хәл күзләрен угалап,

ир торып басты. Ниндидер мөһим нәрсәне исенә төшерергә азаплангандай, киң

маңгаен җыерды. Аның үтереп эчәсе килә, теле аңкавына келәйләнеп ябышкан

иде. Кичтән катырак салынган, күрәсең. Кабинетка авыр ис таралган. Сәгать ничә

соң әле? Өйгә кайтып, нәрәткә чаклы бераз черем итеп алмый булмас. Борын

яулыгын эзләп, кулын кесәсенә тыккач, ниндидер кәгазь кисәге кыштырдап куйды

һәм... барысы да исенә төште. Яман уй ирнең миен көйдереп алды.

Калганы күз алдыннан детектив кино кадрлары шикелле бик тиз йөгереп

узды. Менә ул өенә кайтып туктады. Алпан-тилпән атлап, болдырга күтәрелде.

Ишек эчтән бикле түгел иде. Аяк киемен салып тормыйча, түр якка узды.

Дивардагы кыйммәтле Иран келәме өстенә элеп куелган ике көпшәле ау

мылтыгын алды. Калтыранган куллары белән аңа ике патрон этеп кертте. Поши

хәтле пошины атып еккан Мансур әле ул, бу юлы гына хыянәтче «киек»нең

йөрәгенә тидерми калмас. Ирнең кан баскан күзләренә бу минутта ак-кара

күренми иде. Ул йокы бүлмәсе ишеген шыгырдатып ачты. Таралып йоклап

яткан хатынына бер мәл нәфрәт белән карап торды да чертләтеп өстенә төкерде.

Йокы күлмәгеннән умырып тотып, хатынын кисәк кенә өстерәп торгызды.

Җитмәсә, Шәйхие әнисе кочагына сеңеп киткән булган икән, кирәкмәгән

вакытта ул да күзләрен ачты. «Ник мине болай вакытсыз уяттыгыз?» — дигән

сыман, еламсырап, әнисенә сарылды. Аптыраулы карашын әле берсенә, әле

икенчесенә күчерде. Аннан соң әтисе кулындагы мылтыкка карап катты.

Атасы борын астыннан гына нәрсәгәдер усал мыгырданып куйды, кесәсеннән

ниндидер йомарланган кәгазь кисәге чыгарып, хатынының йөзенә томырды.

Яланаяк идәнгә төшеп басканда, үзенә ни-нәрсә янаганын аңламаган хатын, тиз

генә йомшак чүәкләрен элде, өстенә чәчәкле халатын, кәҗә йоныннан үзе бәйләгән

йомшак жилетын киде. Гомердә булмаганны, иренең салган баштан болай дорфа

кылануына хәтере калса да, ачуын тышка чыгармаслык көч тапты:

— Әтисе дим, таң төбеннән нишләп өй буйлап мылтык күтәреп йөрисең?

Ауга барырга җыенмагансыңдыр ич? Бик арыгансың бугай. Бераз ятып хәл җыеп

алсаң, әйбәтрәк булыр. Әйдә, чишенергә үзем булышам, — дип эндәште.

Шул мәлдә парлы көпшәләр аның калку күкрәгенә юнәлде. Аптыраудан

хатынның күзләре маңгаена менде. Куркуыннан кымшана да алмыйча, рәхимсез

карашлы ире каршында тораташтай катып калды. Нәни йөрәге әнисенә коточкыч

хәвеф янаганын сизеп алган бала, уктай атылып, әтисенең терсәгенә барып

асылынды. Мансурның мылтыклы кулы чалшаеп китте, көпшә кисәк кенә өскә

күтәрелде. Мизгел эчендә ату тавышлары яңгырады. Бер-бер артлы очып чыккан

пуляларның берсе бәллүр люстраны челпәрәмә китерде, икенчесе, түшәмне

чәрдәкләп, каядыр кереп юк булды. Йөрәген тотып, киселгән үләндәй идәнгә

ауган хатыны өстеннән атлап чыккан Мансур, әле генә нәрсә майтарганын

аңламас хәлдә, абына-сөртенә урамга чыгып йөгерде. Капка төбендә торган

машинасына утырып, җан-фәрманга куалап китеп барды...

***

...Зөлхәбирәне Ульяновскидагы туганнарыннан олы улы Марсель эзләп

тапты. Аның телефон трубкасыннан ишетелгән өзек-төтек тавышы ананың

болай да борчулы җанын айкап ташлады:

— Әни-җаным, зинһар өчен, бүген үк кайта күр! Әтине инсульт бәрде... Ул

реанимациядә... система астында... ризык капмый... беркемне танымый... Шәйхи

сине бик сагына... туктаусыз елый... тынычландырып булмый...

Йөрәгендә янартау уты кайнаса да, хатын тиз генә җыенып, юлга чыкты.

Гомер итү — кыр аша үтү генә түгел шул. Язмыш дигәнең, адәм баласының

сабыр канатларын каната-каната, сындыра-сындыра сыный...

 

Тәмам.

 

"КУ" 3, 2015

Фото: pixabay

Теги: бәян

Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: