Мин дә бер татарыңдыр... (документаль бәян)

Татар һәм ат

Нишлисез сез, кешеләр! Нигә бүгенге көн белән генә яшисез икән!!! Алда

бит әле балаларыгызның да, оныкларыгызның да Ходай бүләк иткән гомере

бар. Сындырасыз, ватасыз, җимерәсез. Иң зур гөнаһ саналган җинаятькә

барасыз – үтерәсез! Нинди Алла каргаган ил соң бу? Җиңел генә хәл ителәсе

эшләр төрле каршылыклар, диварлар аша эшләнә. Кемнәрдер шулай җиңел

генә тормышка ашырыласы гамәлләрне эчпошыргыч шөгыльгә әйләндерә.

Барысына да нәрсәдер төртергә, ришвәт бирергә туры килә. Кайсы гына

тармакны алма, бер кешенең табышына ике-өч паразит ябыша. Ничек бу ил

алга китсен дә, киләчәк якты булсын! Дәүләт бит үзе үк бәндәләрен караклыкка,

угрылыкка этәрә. Эшләп-эшләп, тир түгеп тә тиешлесен алалмаган адәм тора-

бара барысына да кул селти. Ә бу селтәнү киләчәктә күтәрелеп чыгачак афәткә

бер ым гына. Андый селтәнүләр көннән-көн ешая. Ил үзенең алдынгы тырыш

затларын югалта гына бара. Ул урынга соңыннан бөтенләй үзгә затлар килеп

тула. Менә алардан син яхшылык көтмә инде. Юкка гына адәм балалары,

бигрәк тә авыл халкы Совет властен сагына башламады. Чөнки ул чорда

хезмәт алдынгыларының урыны түрдә иде. Орден-медален дә, ял йортларына

юлламаларын да бирә килделәр. Төрле бүләкләр турында сөйләп тә торасы юк.

Мотоцикл, суыткыч, хәтта зур дефицит саналган җиңел машиналарга хәтле

тырыш, уңган хезмәткәрләргә табыла иде. Кыр батырларына багышлап меңләгән

пьесалар, роман-повестьлар, җыр-шигырьләр иҗат ителде. Чын мәгънәсендә

мәдхия җырланды ил алдынгыларына.

Үзгәртеп кору башлангач, түрәләр башлап җибәргән комсызлык, талау, тора-

бара җинаятьчел элементлар кулына да күчеп, кан коюлы бизнеска әйләнде.

Күпме асыл егетләр, җиң сызганып эшлисе, гаилә корып гөрләтеп яшисе

урында талап-үтереп тиз генә яхшы тормыш кормакчы булдылар. Нәтиҗәдә

йөзләрчә, меңнәрчә корбаннар... Шушы талау нәтиҗәсендә илнең индустриясе,

авыл хуҗалыгы юкка чыгарылды. Ярый әле иксез-чиксез җиребездә нефть-газ

ятмалары хәттин ашкан. Ни генә булмасын, яшәргә кирәк. Шөкер, таянырга

тырыш халкым бар. Аны алдарга гына ярамый, тотынса, таулар күчерә ул.

Ләкин инде хәрәмләштеңме, гаиләсен ала да бәхет эзләп сәфәр чыгып китә

ул! Чит җирләрдә дә югалмый үзе, андый фидакарьләр кайда да кирәк. Тик

милләт буларак нигезен җимерә ул. Бер-ике буын алмашынганда, татар халкы

руска әйләнә дә куя. Чөнки бер кеше сине тикшерми, «татарва, чаплашка,

басурманин» дип мыскыл итми. Шулай итеп, рус халкы гасырлар буена иң

беренче чиратта татар халкы исәбенә тулылана, ишәя килде.

Бу чорда татар авылларына чын мәгънәсендә афәт килде. Колхозлар

бетерелде, хуҗалыклар таланды. Кайчандыр меңләгән баш эре терлеге булган

авыллар хәерчелеккә төшерелде. Хезмәт хакы түләнми башланды. Шул сәбәпле,

яшьләр шәһәр җиренә агылды. Бер дистә ел эчендә күзгә күренеп картайдылар

салалар. Эшләргә кеше калмагач, әлеге дә баягы Мәскәү авылда хезмәт кылучы

халыкка терлек асрарга мөмкинлек бирде. Менә сиңа парадокс. Эшче куллар

ташып торганда ярамый иде, авылда карт-коры гына калгач хет ун, йөз сыер

асра, мең баш сарык тот, каршы торучы юк. Ничәмә-ничә еллар шәхси

хуҗалыгыңда ат тоту «запрещён» иде, бүген хет унны асра, хәлеңнән килсә. Ә

бит атсыз татар татарга саналмаган. Атсыз яшәү, әлбәттә, халкымның милли

рухына каты сукты. Ат белән бергә безнең халык Европа илләренең азатлыгын,

бәйсезлеген генә саклап калмаган, тыныч тормышта иген игеп, үзеннән

артканын якын күршеләренә дә биргән. Мал асрарга мөмкинлек бирелгәч, татар

халкы иң беренче чиратта бахбайлы булды. Сабан туйларында чапкыннар бик

күпкә ишәйде. Колхоз, авыл, район җитәкчеләре төрле җирләргә барып нәселле

атлар юнәтә башладылар. Бу мәсьәләдә бигрәк тә Татарстан әйдәман иде. Аңа

карап башкалар да кузгалды. Шул исәптән, ул елларда колхоз рәисе булып

эшли башлаган Әлфиттә дә борынгыдан килгән атларга мәхәббәт инстинкты

яңадан уянды. Ул «ничек тә булса яхшы чапкын алып кайтырга» дигән ошбу

нияте белән янып, хыялланып йөри башлады...

Орнамент

Кече яшеннән үк яратты атларны Әлфит. Әтисе өйгә берәр сәгать ял итеп

алырга дип кайтса, Лачынга атланып рәхәтләнеп чаба иде. Үзен ул ат өстендә

хәрби җайдак итеп тоя. Битеннән кайнар җәй һавасы сыйпап кала. Рәхәт аңа

Лачыны белән дөнья гизүләре. Ләкин бик озак сәфәр кылып йөрергә вакыт юк.

Әтисе ял итеп алган арада, байталга да тамак ялгап, көч тупларга кирәк. Әлфит

үсте, ишек алдында атлар да алышынып торды. Очкын да, Йолдыз да, Бөркет

тә, Чичин дә – барысы да күңелгә уелып калды. Бигрәк тә — Йолдыз. Аягын

сындырган иде ул. Рәткә кермәячәген аңлаган авыл абзыйлары иткә чалдылар

аны. Әле, җанкисәккәем, аякларын бәйләп, тартып еккач та, каерылып зур,

яшь тулы күзләре белән Әлфиткә карап, гасабиланып кешнәп җибәргән иде.

«Мин бит сезгә тугры хезмәт иттем, ә сез минем башыма җитәсезме», дип әйтүе

булгандыр. Нишлисең, тормыш шундый: кайчагында без яраткан, безгә игелек

кылган хайваннарга карата рәхимсез. Үзенең яраткан атына карата эшләнгән

явызлыкны күрмәс өчен Әлфит елый-елый өенә йөгереп кереп китте. Әнисе

шунда Хөрмәтулласын: «Баланың йөрәген бозып күз алдында чалмасагыз,

беткәндер урын», — дип сүгеп алган иде. Йолдыз аның күңеленә мәңгегә авыр

хатирә булып уелып калды.

Әлфит мәктәпне тәмамлады. Совет армиясе сафларына китәргә ярты

елы калып бара иде. «Әткәй, мине ат дурына эшкә куй әле», — дип сорады.

«Мин куйсам, сүзе күп була аның, улым. Шуңа күрә андый эшләргә мине

беркайчан да кыстырма. Бар, әнә ферма мөдире Гайфулла абзаң янына бар,

шуннан үзең: «Армиягә киткәнче генә ат алачыгында берәр эш табылмасмы

икән», диген. Шулай итеп булачак никрут егет көз айларына хәтле ат көтүе

көтте. Болында ул, татлы хыялларга чумып, йолдызларны, серле, могҗизалы

күк йөзен күзәтергә ярата иде. «Их, Фәния белән космик корабльгә утырып,

бергә башка планеталарга барып җитәсе, алар тормышы белән дә танышасы

иде. Андагы атларны, сыерларны, башка җан ияләрен дә күрәсе иде», дип

хыялланды. Кайчан булса да андый заманнар да җитәр. Әйтик, ике сәгатьтән

син Марста. Марсианнар йөгереп килеп чәчәккә күмәләр. Фәния белән

кушылуыңа шатланалар. Иртәгә, Алла боерса, клубтан соң сөйгәне белән дә

очрашасы бар шул аның, чөнки ял көне, атларны җәйләүгә Шәһидулла абзасы

алып чыгачак. Ә ул төне буе Фәниясе белән йолдызларга сокланып йөриячәк.

Иң мөһиме: яңгыры гына яумасын. Шунысы кызыклы, әле әнисе Фәниягә күз

салып йөргәнен белмәгән чакта ук, улына: «Әлфит, әгәр дә өйләнергә уйласаң,

улым, әллә каян читтән әллә кемнәрне эзләп баш ватма. Әнә Габдерәхим

абыйларыңның бик акыллы, бик чибәр, бик уңган Фәнияләре бар, шуны

үзеңә карата алсаң, уңарсың», — дигән иде. Кәбирә ханымның улына үзенең

иң яраткан укучысын тәкъдим итүе Әлфитнең йөрәгенә сары май булып ятты.

Үзе исә, шаяртып кына: «Миңа карамас ул, әнкәй, буем да зур түгел», — дигән

булды. «Карар, әдәпле генә йөрсәң, буйга үсмәсәң дә, бәхеткә үсәрсең, улым,

шуны бел», — дип ана кеше сүзен бетерде.

Ул заманнардан бирле шактый сулар акты. Менә бүген ул Ижауда институтта

укып йөри. Ипподромда практика үтә. Остазы төз гәүдәле, зәңгәр күзле Беловны

беренче күрүдә үк үз итте ул. Зыялы, тәрбияле икәнлеге күзгә ташланып тора. Сары

чәчен артка сыпырып куя да, Әлфиткә үзенең кул астындагы чапкыннар турында

сөйли. Нәрсә ашатканнарын, ничек йөгертергә чыгарганнарын аңлата. Инде менә

Василий Николаевич белән бер атнага якын аралаша, ник бу рус кешесеннән бер

сүгенү сүзе ишетелсен. Ник үзенә карата да, кул астындагы малкайларга карата

да кечкенә генә тупаслык күрсен. Кайтып китәренә бер көн кала Әлфит остазы

Беловтан: «Мин, Василий Николаевич, үземнең колхозга да сездәге кебек берәр

затлы чапкын эзлим, ничек юнәтергә икән?» — дип сорады.

— Әлфит, үзеңә сер итеп кенә әйтәм. Безнең хуҗа салган баштан ат белән

бер бабайны таптатып имгәтте. Милициягә әйтмәсәң, бер ат бирәм, дигән.

Хастаханәдән чыгуга килде бабай атны сорап. Татар буларак, кайсы атның нинди

икәнен әйбәт чамалый. Иң яхшы чапкыныбызны сайлады да алды. Теге гаепле

җитәкчебез ялынып та карый, башкасын сайлагыз дип, кая ул! «Орнамент»ыбызны

алып китте. Кычкырып-кычкырып еладым аны югалту сагышыннан. Бабай бит

аны сугымга, казылык ясарга алып китте. Гәүдәгә зур иде шул, җанкисәгем. Разве

шундый затлы атны иткә чалалар? — Белов зәңгәр күзләреннән атылып чыккан

яшь тамчыларын кесәсеннән кулъяулык чыгарып сөртеп куйды. — Әлфит сынок,

мин сиңа бабайның адресын да бирәм, Башкортстанның Яңавыл районында

яши ул. Син бит татар, татар татарны аңлар, алыштырып кайт син аны, ике ат

биреп булса да коткар «Орнамент»ыбызны!

Әлфит шул ук кичне поездга утырып бабайны эзләргә чыгып китте. Башында

бер генә уй: «Соңга гына калмаган булсам ярый инде!». Тапты ул хуҗаның

йортын. Таза, бай ихата. Ишегалларына да таш җәелгән, каралты-курасы да

алпавытларныкыча. Шулчак абзарда чапкын кешнәп җибәрмәсенме... Исән,

димәк, чалырга өлгермәгәннәр, болай итеп нәселле, затлы атлар гына кешни ала.

«Әй, өйдәләрме сез? Өйдә кеше бармы?» — дип кычкырды ул. Күлмәк өстеннән

сарык тиресеннән тегелгән җилән бөркәнгән, чалбарын йон оекларының эченә

кертеп кигән, башына затлы түбәтәй элгән, коңгырт күзле, ап-ак сакаллы бер

бабай килеп чыкты. Әлфит сәлам бирде:

— Әссәламәгаләйкүм, абзый!

— Вәгаләйкүмәссәлам, энекәш!

— Мин, абый, Мари иленнән, колхоз рәисе. Сездә чапкын ат барлыгын

ишеттем дә кызыксынып килдем. Үзегез беләсез, акча юк заман, алыштырып

булмасмы? Мин Сезгә бартер тәкъдим итәм.

— Нәрсә инде ул бартер?

— Әйтик, мин сезгә бер ат, шуңа өстәп бер «КамАЗ» солы бирәм.

Бабай бераз уйланып торды да әйтте:

— Давай, энекәш, болай эшлибез, син миңа бу чапкын урынына ике ат

бирәсең, үзең күрерсең, шуңа тора ул. Килештекме? — картлач кулын сузды.

Әлфит бер мәлгә аптырап калды. Аңа колхозын бер ат бәрабәренә ике атсыз

калдыру да кызганыч иде. Ә менә солыга килгәндә, быел нык уңды. Хет ике

машина төяп китсен.

— Вагыйз абый, әйдәгез инде, бер ат та ике «КамАЗ» солы төяп җибәрәм. Татар

татарны аңларга тиеш бит инде! Абзый ишек кырыенда торган култаягын алды

да шуның белән башта бер галошын, аннан икенчесен тартып китереп башта бер

аягына, аннан авырлык белән икенчесенә киде. Ул уң аякка чатанлый иде. Алар

абзарга керделәр. Йа Хода, могҗизадыр бу? Озын муенлы, әкиятләрдә генә була

торган сылу гәүдәле кашканы күреп сихерләнде, телсез калды Әлфит. Ат та ике

ирне күреп тыпырчына башлады. Тирә-юньне яңгыратып кешнәде дә арт аякларына

басты. Әйтерсең лә, «Әлфит, менә кара минем матурлыкны, алып кит биредән, мин

мондый коллыкны күтәрә алмыйм», дия иде. Хуҗа кеше: «Йә, күрдеңме, мондый

малкайга ике колхоз атың җәлме», — дип куйды. Әлфиткә бүтән юл калмаган иде.

Бу чапкын аныкы гына булырга тиеш, бары тик аныкы гына. Мондый гүзәллекне

югалтырга ярамый. Әнә бит кара ялларын селкетеп, койрыгын болгап каядыр

ашкына. Ут яктысында затлылыгын белдереп, ялтырап тора. «Яхшы, Минвагыйз

абый, берсекөнгә минем машина сезне килеп алыр. Орнаментны минем «КамАЗ»

белән кайтарасыз, сөйләштекме? — дип кулын сузды. Бабай да теләр-теләмәс кенә

үзенекен бирде һәм «Башта синекеләрне дә күрик әле», — дип әйтеп куйды.

Әлфит килер микән, юк микән дип төне буе борчылып чыкты. Төрле төшләр

күреп саташты. Имеш, Орнаментка атланган да, очалар гына. Аларны нур сибеп

балкыган ай да, бихисап йолдызлар да озатып кала. Алар чабалар да чабалар. Ул

да түгел диңгезнең текә яры, аста коточкыч дулкыннар. Ул чапкынны йөгәнен

бар көченә үзенә тартып туктатмакчы, тыймакчы __________була. Хәле генә җитми,

Орнамент, киресенчә, тизлеген арттыра барган килеш чабып килеп упкынга

томырыла. Әлфит саташып: «Беттек», — дип акырып кара тиргә батып уянды.

Вакыт иртәнге бишенче яртыны күрсәтә иде, димәк, тиздән таң атачак! Фәния

кая соң әле, ә ул сыер саварга чыгып киткән, күрәмсең, юынырга, киенергә

дә, терлекләргә печән салып керергә кирәк. Аннан тамак ялгап алгач, конторга

менәрмен. Бабай килгәнче иң таза, иң эшчән атларны конюшнядан икенче

җиргә күчереп торырбыз. Югыйсә алачак та китәчәк менә дигәннәрен. Ә атлар

ферма тирәсендә алыштыргысыз. Әле бит монда хуҗалык эшләрен алып барырга

да тазалары, ныклары кирәк!

Көндезге 12ләр тирәсе булгандыр, Арча тимер юл станциясеннән бабайны

утырткан «УАЗ»игы кайтып керде. Әлфит машинасын тәрәзәдән үк күреп, аннан

төшкән Вагыйз бабасын да шәйләгәч, каршы алырга чыгып китте.

— Юллар бик ялыктырмадымы, Вагыйз абый? — дип егет ике кулын сузып

күреште.

— Ай-яй бу Әтнә белән ике арагыз бигрәк тә әшәке икән, немецлар бомбит

иткәннәр диярсең.

— Юк инде, юк, Вагыйз абый, Рәсәйдә рәтле юл, шуңа күрә Казанга да

әйләнгечтән, Йошкар-Ола аша йөрибез. Кайчан булса да турыдан гына рәтле-

башлы асфальт салынырмы, белмим. Ярар, немецлар бәреп керсә, яхшы ул.

Шул юлларда үзләре үк батып үләчәкләр. Без ияләшкән инде, как-нибудь.

Вагыйз абый, әйдә әле берәр чынаяк чәй эчеп килик, төш вакыты да җитте

бит, — егет абзыйны өенә чакырды.

бабай бик үткен, дөнья күргән кеше булып чыкты. Сталин чорында

аның гаиләсе дә Себергә кулак итеп сөрелгән икән. Ул чактагы биш яшьлек

малайга әти-әнисе, сеңел-энеләре белән репрессия җилләренең ачысын

да, төчесен дә хәттин ашып татырга туры килгән. Рәнҗетелгәннәр арасына

кертелгән булса да, Вагыйзнең әтисе Миңлегали абзый биредә дә югалып

калмый. Оста куллы икәнлеген белеп алган түрәләр, колония җитәкчеләре

мунча салырга да, шкаф ясатырга да үзен гел алып китеп торалар. Эше табылган

— ашы да табыла, дигәндәй интегеп яшәргә туры килми алар гаиләсенә. Җирле

Красноуха халкы да үз итә Казаннан сөрелгән басурманнарны. Ишегең ватылса

— ишек, баскычың сынса баскыч ясап, мунча мичең искерсә, мич чыгарып

бир дә, ничек инде үз итмисең ди. Әле Сталин үлеп амнистия булгач та, ярты

авыл озата килә үзләрен. Күбесе: «Китмәгез инде, Миша, йорт салырга да

булышабыз, сыер да табып бирербез», — дип ялына. «Спасибо Вам, дорогие,

бик зур рәхмәт, ләкин мин туган җиремнән башка яши алмыйм шул», — дип,

саубуллаша ул. Әле бик күп еллар үткәч тә, Вагыйзнең читтә яшәп калган

якташлары кунакка кайткач сөйләүләренә караганда, әтисе Миңлегалине

һаман Красноухода сагынып искә алалар икән. Ул төзегән мунча-каралтылар,

ул өйгән ызбалар аны искә төшереп, авылга ямь биреп торалар. Кире туган

җирләренә кайткач та тик ятмый: каралты-куралар, мунча-өйләр сала. Үзеннән

малайларны да калдырмый, кул астына кертә. Дөньялар бераз рәтләнеп киткәч,

умартачылык-бакчачылык белән шөгыльләнә башлый. Үз авылында да аны

хөрмәт итәләр. Ни кызганыч, атлар яраткан әтисе ат асрый алмый кала, чөнки

рөхсәт юк. 90 яшен тутырырга ике-өч ай тулмый, ул якты дөньядан китеп бара.

Ә менә улы Вагыйзгә атлы заманнарны күрергә дә насыйп була. Хәзер ул ел

саен атлар сатып алып симертә дә йә иткә сата, йә казылык ясый. Ошбу кәсебе

аны Әлфит җитәкләгән колхозга китереп җиткерә дә.

Төшке аштан соң алар дворга төште.

Бөтен конюшныйны җентекләп карап чыккан Вагыйз карт әйтеп куйды:

«Рәтле-башлы аргамаклар, юртаклар юк икән сездә. Бигрәк вак бит, Әлфит

энем, мал-туарың». Ул атларны тагын бер карап чыкты. Ошаганын тапмады

түбәтәйле кунак бабай.

— Гаеп итмә, энем, мин китим инде. Шофёрың кире поездга илтеп куйсын.

— Вагыйз абый, ике атым синең Орнаментыңа тора бит инде. Ничек

кызганмыйча шундый аргамакны казылыкка чалырга була инде?

— Энем, болар — авыр йөк ташып, беткән-картайган. Начар казылык

чыгачак. Ә менә минем өйдәгесеннән затлы ризык җитештереләчәк. Ярый,

юлчының юлда булуы хәерле, дигән халык — абзый кесәсеннән кулъяулык

чыгарып маңгаена бәреп чыккан тир тамчыларын сөртте дә урам якка юнәлде.

Аңа мал караучы Гатаулла, рәиснең шофёры Камил белән Әлфит үзе дә

иярде.

— Вагыйз абый, үтенеп сорыйм, әйдә килешик инде. Харап итмик шундый

яхшы нәселле атны. Татар татарны аңларга тиеш бит инде, — дип ялынды

Әлфит.

— Менә син дә татар булгач, шуны аңла инде, энем. Син рәтле-башлы

малларыңны яшергәнсең дә, миңа вак-төяген төртеп маташасың. Җүләр дип

белдеңме әллә Вагыйз абыеңны.

— Юк, Вагыйз абый, яшермәдем, өч-дүрте чыннан да эштә. Фермага фураж

ташыйлар, калганнары биредә». Вагыйз абзый «сау бул» дигән кебек уң кулын

селтәде дә, ферма кырыенда торган машинага таба чатанлый-титаклый китеп

барды. Камил аптырап хуҗасына карады. Әлфитнең борыны салынган иде.

Аның күз карашында үпкәләү катыш рәнҗү чаткылары да сизелә иде.

— Ярый. Бар илтеп куй Арчага, алдыннан арты яхшы, — диде ул шофёрга

һәм правлениегә төшеп китте. Кабинетына кергәч, сейфын ачып, коньяк тартып

чыгарды. Аның бөкесен ачу белән борып ачты да эчемлекне шешәсеннән генә

авызына койды. Чыраен сыткан килеш тимер шкафыннан, кәгазь араларыннан

шоколад тартып чыгарды. Аның ике шакмагын сындырып алып, чәйнәргә

тотынды, үзе шунда: «Бигрәк тә мәнсез карт икән, тәгәрәп үлгере», — дип,

үзен үпкәләтеп китеп барган кунак бабайны сүкте. Шулчак урам якта бер

машина килеп туктаганы ишетелде. Тәрәзәдән караса, Вагыйз абзыйны илтә

киткән «УАЗ»игы иде. Машинаның ишеге ачылды, таягын тоткан карт чыга

башлады. Шофёры аны култыклап алды, чыгарга булышты. Җиргә ныклап

баскач, Вагыйз абзый әле дә аны тотып торучы шофёрдан кулын тартып алды

да, таягына таяна-таяна идарәгә таба юнәлде. Әлфит: «Күр әле син аны, карт

булса да, чатан булса да, нинди горур», — дип бабайны тагы бер кат сүгеп алды.

Ләкин, үзенең эченә җылы йөгерә башлаган иде инде. «Димәк, бабай, ниндидер

фикергә килгән. Әллә өч атыма алыштырмакчы була микән», дип, уйланып

куйды ул. «Юк, өчкә мөмкин түгел, сүзе дә күп булачак, йә ике малкайга, йә

сау булыгыз» дигәч, ул өстәлдә торган коньяк шешәсен кире сейфка тыгып,

ишеген бикләде. Ул да түгел бүлмәгә кунак абзый үзе килеп керде.

— Әллә китеп булмадымы, Вагыйз абзый? — дип төксе гына каршы алды

ул кунакны. – Тик сразу әйтеп куям, өч атка алмаштырмыйм «Орнамент»ны.

Кунак авыр сулап куйды да.

— Өч ат сорарга бөтенләй оятсыз дип беләсеңме әллә мине. Әгәр дә зур

гәүдәле, шәп атың булса берсе дә җитәр иде дә... Ярый, чёрт с ним! Син дә

кызганыч, үземә дә бик уңайсыз! Теге ике малкайга өстәп, үзең әйттең бит,

солым бик күп дип, шуны бирсәң, ике-өч айда яхшы ашатып рәткә китерермен

кебек мин аларны. Шуңа ризамы? – ул үзенең авыр хезмәттән тупасланып,

яргаланып беткән кулын сузды. Әлфитнең эченә җылылык йөгерде. «Бу бабай

турында начар уйлап, гөнаһ җыйганмын икән, Ходай Тәгаләм, зинһар, берүк

кичерә күр», дип уйлады.

— Рәхмәт, Вагыйз абый, менә монысы ичмасам җегетләрчә, — хуҗа абзыйны

кочып алды.

 

Әсәрнең дәвамын сайтыбызда күзәтеп барыгыз.

 

"КУ" 2, 2015

фото: pixabay

Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: