Сынаулар (дәвамы)

Башын монда укыгыз.

Мин ялгыштым бугай...

Кыш дигәнең бер мизгелдә килеп тә җитте... Юлларга ап-ак карлар салып, урам малайларының кулларына чаналар тагып, җиһанны Яңа ел алдыннан була торган хисләргә урады. Безнең исә укулар тәмамланып килә, Яңа ел бәйрәменә әзерләнәбез. Унберенче сыйныф бәйрәм әзерләүне үз өстенә алды. Безнең төп катнашыбыз бары тик дискотекада гына булачак икән. Уку чирек ахырына таба җайлашты дисәң, ялгыш булмас. Дөресрәге әни өйгә кайткач җайлана төште. Эшләрне үз кул астына алып, үзе әйтмешли, «әкрен генә теркелдәп» йөри-йөри, миңа өй эшләренә вакыт күп кала иде. Математикадан бер «койрык»ны төзәтергә дип мәктәпкә юнәлдем. Роза апа, эшләрне тикшереп, теге мин теләмәгән билгене «дүртле»гә алыштырып куйды. Димәк, хәзер чирекне бары тик уңай билгеләргә тәмамладым дип әйтсәң дә була. Мәктәптән чыгу белән, Алмаз каршылады.

– Котлыйм, икеле капчыгы!

– Нәрсә? – дидем мин, аңламаганга салышып.

– Нәрсә, төзәттеңме икелеңне?

– Әйе, – дидем мин, Алмазның «икеле»сеннән дә котылырга теләп, – салкын бүген...

Тышта чыннан да салкын иде... Җылы чалбар аша суык тезләрне чеметеп-чеметеп ала. Йөгерә-атлый өйгә ашыгабыз. Алмаз бүген никтер дәшми, авызы туңар дип куркамы тагы. Безнең тыкрыкка җиткәндә, әрнеп-әрнеп елаган тавыш ишетелде. Икебез дә шым булдык. Прожектор яктысында авыздан җылы пар чыкканы күренә, битләр кып-кызыл булып туңган. Елаучы безне ишетмәде бугай, җырлый ук башлады. Синең җырың минем җырым иде, Синең язмыш минем язмышым... Басып торган җиремнән егылып китә яздым. Әти ич бу. Әти тыкрык тутырып җырлап утыра. Рифмалашкан сүзләр азагына бер-ике затлы сүгенү сүзе кыстыруыннан аның исерек булуын абайлап алдым.

Алмаз җиңнән тартты:

– Әйдәме?

– Әти бит ул, Алмаз...

– Беләм әтиең икәнне. Китеп барыйк, танырлык хәлдә түгел ул.

Без туңып каткан карлы юлдан акрын гына алга юнәлдек. Әти безне күрмәде дә, ишетмәде дә, тыкрык башында утырып калды. Аны чын күңелдән кызганып куйдым. Бу салкында... Өенә кайтсын иде инде, төн ката урам буенда җырлап йөри... Мин ялгыштым, ахры... Мин ялгыштым... Минем уйларымны челпәрәмә китереп, әти кабат кычкырып куйды. Карлыккан, үзәк өзгеч тавышыннан миңа тагын да кызганыч булып китте ул. Әти!..

– Кая барасың? – Алмаз беләгемнән тотып алды.

– Алмаз! Анда әти бит...

– Кайтыр әле, борчылма. Миңа салкын, мине кем җылыта бүген? –диде ул, елмаеп.

Алмазның бу сүзләре бөтенләй аяктан екты. Минем ничек борчылганымны да, уйлаганымны да сизмәде булса кирәк, елмаеп басып тора бирә.

– Нинди кеше син, Алмаз. Әти шунда туңып үлсә, ни була?

– Ташлап китте бит ул сезне.

Мин, башымны чайкап, тыкрык башына йөгердем. Әти янына ниндидер машина туктаган иде. Бер ябык кына гәүдә әтине күтәреп алып машинага утыртты да китеп югалды.

– Менә, күрәсеңме, барсы да яхшы, – диде Алмаз, елмаеп.

Бу машинаның кемнеке икәнен уйлап, тагын да борчылып, өйгә юнәлдем. Иңенә мамык шәлен япкан әни каршылады.

– Кызым, кем бакырды анда төн ката?

– Белмим, әни. Кер, туңасын.

...Юк, әти дип әйтмәячәкмен мин аңа. Ул да борчылыр тагын. Теге ябык гәүдәне кайдадыр күргәнем дә бар төсле. Һич югы безнең авыл кешесе булса кирәк. Әй, Ходам... Әтине өенә кадәр озатып куйса ярар иде дә бит. Җырының сүзләре күңелемә кереп калды. Урамда, салкында алай ук игътибар да итмәгән идем бит. Ялгыштым дип җырлый... Әйе, ялгыштың шул, әти, «сулга» йөреп, авыл башына чыгып, безне ялгыз калдырып ялгыштың шул син... Бездән китмәсәң, хәзер җылы урының булыр иде... Алмаз да соңгы арада әллә нинди күңелемә сыймас сүзләр сөйли. Әти төсле җырларга калырмын, ахры, мин дә...

***

Мәктәптәге Яңа елга Гүзәлнең килүе бәйрәм өстенә бәйрәм булды. Хастаханәдә ятканы сизелә, ябыгып калган, күзләре төпкәрәк баткан. Аны кызгансам да, күңелен күтәрергә тырышып, кызыклы хәлләрне сөйләдем. Сыйныфта күлмәкләрне алыштырдык та мәктәпнең спорт залына, дискотекага төшеп киттек. Залда кеше бик аз иде әле. Бер егет тәрәзәгә менгән дә эленгән гирляндаларны тикшерә. Алар кабынгач, бу егетнең әтине машинага утырткан ябык гәүдә булуын абайлап алдым. Кызыксынуны җигеп, Гүзәл белән тәрәзә каршына килеп бастык... Динар?

– Сәлам, кызлар, сез өстән караганда тагын да матуррак күренәсез!

Гүзәл җавап бирергә ашыкты.

– Туры караганда, матур түгелмени?

Минем тизрәк әти турында беләсе, аның өйгә кадәр кайтып җиткәненә ышанасым килде.

– Төш әле монда, Динар.

Мине ишетүгә ул каршыма ук сикереп төште. Без Динарны күзәтеп торган арада кеше хәйран җыелган иде инде. Талгын музыка башлангач, Динар мине кешеләр арасына алып кереп китеп әйләндерә башлады.

– Теге юлы син идеңме ул?

– Нәрсә мин? – диде ул елмаеп.

– Әтине син алып кайттыңмы?

Динар ым какты һәм гаепле кеше сыман аска карады.

– Рәхмәт сиңа, – дип, аны кысып кочакладым. Динар дәшмәде, миңа аның көчле беләкләрен тою, ешайган йөрәк кагышын тыңлау рәхәт иде...

***

Яңа ел алдыннан клуб бинасында да дискотекалар оештырылды. Кунакка кайтучылар да бик күп иде, шуңа да бию залында кеше шаукымына кереп адашу рәхәт. Гүзәл белән кайчаннан бирле клубка чыккан юк инде... Шуңа да бүген төн безнеке булырга охшап тора бит. Гүзәл бүген соңгарак калып чыкканга, бераз күңелсез иде. Бию залында рәхәт... Күпме шатлыклы таныш йөзләр, читтә укучы студентлар да кайткан. Сыйныфташ кызлар белән бергә биегәндә, аркама кемнеңдер бик каты итеп төрткәнен тойдым. Борылып карасам – Гөлсинә. Җавапсыз калырга һич тә ярамый иде. Мин дә аның аркасына төртеп куйдым. Ул, борылып, ике кулы белән төртте, мин ниндидер бер юан кызга килеп «сыландым». Зәлиянең шаркылдап көлүе ишетелде. «Ярар», – дидем мин эчтән генә, сезнеңчә булсын. Алар озак тормый клуб ишегенә юнәлделәр. Бераздан мин дә, бу тынчу һавадан туеп, урамга чыктым. Каршыга Гүзәл очрады.

– Сәлам, ник кермисең?

– Һава сулыйм да керәм.

– Синең шул булыр инде, – диде ул, елмаеп, – мин керә торам, яме?

Елмаеп ым кактым. Тиздән кемнеңдер клуб каршына җәелгән плитәләргә туңган кышкы аяк киеме белән шак-шок басып килүе ишетелде.

– Айсылу, әйдә минем белән.

Мин җавап бирергә өлгермәдем, Динар, кулымнан тотып, таш садик буена алып та китте. Карланып туңган тәрәзәләрнең берсе каршына килгәч туктап калдык. Каршыдагы кунакханә прожекторларының яктылыгы төшкән тәрәзәгә якынайган саен, нидер буласын белеп, йөрәгем дөп-дөп тибә иде. Ә анда... Мине бердәнбер дип атаган, мин сагынган, мин ярата башлаган Алмаз Зәлия кочагына сыенып ләззәт ала иде... Күзләремә кайнар яшьләр тулып, бит очыма кунды. Кышкы салкыннан алар битемне чеметтереп, авырттырып төштеләр. Аяк астыннан җир убылды төсле. Алмаз...

Динар белән тыныч кына клубка таба атладык. Ул да бер сүз әйтми, мин дә тыныч... Күзләремне сөртеп, тыныч кына клубка, бию залы кырындагы урындыкларның берсенә барып утырдым. Ул арада телефонга СМС хәбәр килде. Зәлия белән Гөлсинә мине садикка чакыра иделәр. Чит ил көенә сикерешкән кешеләр арасыннан Гүзәлне эзләп табып, клубтан алып чыгып киттем. «Син миңа булыша аласың бит. Хәзер син минем янда булырга тиеш», – дидем мин тиз-тиз генә. Садикка кергәндә, Зәлия Гөлсинәгә нидер аңлата иде. Минем күңелемә тулган ачуны бер мизгелдә чыгарасым килде.

– Барбарос планын төзисең мәллә? Аңа башың җитми синең!

Зәлия миңа борылып карады да, күзләрен чекерәйтеп, тагын көлеп җибәрде.

– Клубка сыймадың, инде монда чыктыңмы?

– Син ул сыймыйсың! Иярченең аша миңа төртәсең, сүз запасың беттеме әллә, кул уйнатуга күчтең?

– Күрәм, син дә иярченең белән? Кем әле бу, Гүзәлебезме?

– Күргәнеңчә, начар сүз әйтәсе булма аңа!

– Аңа начар сүз әйтергә калмаган инде, җаным.

– Үзеңнең түбәнлегеңне кешедә аклама, Зәлия! – мин борылып Гүзәлгә карадым.

– Ник эндәшмисең?

Зәлия белән Гөлсинә икәү берьюлы кычкырып көлеп җибәрделәр. Гүзәл генә башын иеп тик тора бирде.

– Көндәшеңә сүз әйтмә инде, Айсылу. Йә тагын хастаханәгә китәр.

– Минем көндәшем монда сез генә! – Гүзәлнең дәваланам дип Казанда, апаларында яшәвен, аның корсаклы булуын, корсагын район хастаханәсендә төшергәнен белмим генә дип әйтмә. Димәк, теге юлы... Гүзәл... – Һәм аның баласы Алмаздан икәнен онытма, Айсылу.

Калганын хәтерләмим. Йөгереп садиктан чыгып киттем. Ике кыз миннән көлеп калды, Гүзәл артымнан йөгерде... Карга ятып ауныйсым, бу хәлләрнең бары тик төш булуына ышанасым килде. Кайтыр юлга чыкканда, бер машинаның каты итеп кычкыртуын хәтерлим. ...Динар мине өйгә озатып куйган...

Алсу Нургатина

 
Дәвамын сайтыбызда күзәтеп барыгыз.
"КУ" 7, 2014
Фото: pixabay

Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: