Шигърият

Җомга

(Поэма) Закир абый истәлегенә Раббым биргән бер хәерле иртә… Күзләремне ачкан чагымда, Кояш кебек балкып вә елмаеп, Закир абый тора Алга таба…

***

…Сине, диңгез, мин бер аңлармынмы, җан иясе кебек син миңа, дулкын яллы атлар табуныдай, бер ыргыла диңгез, бер тына… Күңел-байтал Алга таба…

Тау иленә

Тау астында – авыл, тау битендә – урман, Тирә-юньдә – кырлар, болыннар. Таудан агып чыккан елга бормалана, Берсен-берсе куа дулкыннар.

Син дә кирәксең

Язгы дөнья яшеллеккә Күмелеп беткән иде. Кояшлы бәхеткә күңел Күнегеп беткән иде.

Киләчәккә карап уйлану

Килер вакыт. Безнең чорлар Калыр тарих төпкелендә. Һәй, андагы өстәгеләр, Бу төпкелдән кем күренә?

***

Ничә тапкыр һәлакәтен тапкан Туфан суы басып киткәчтен. Күктән яуган кисәү-кисәү ташлар Көлгә, комга уалып беткәнче.