Каләм тибрәтүчеләр

29.06.2017

Эх син, гомер…


mal

Сабантуйга кайткан күрше агай
Дулкынлана күң(е)ле, талпына,
Малай чагын эзләп, аш(ы)га-аш(ы)га
Төшеп китте бакча артына.

Шундадыр ул наян, тыкырыкта,
Атлангандыр агач атына,
Җилдертәдер чыбыркы шартлатып,
Көн юк инде әтәч халкына!

Тыкырык тын, бары кычытканнар
Сәлам бирде, бугай, баш иеп.
Күренми, нигәдер, күршеләр дә,
Кочаклашыр иде бер күреп!

Кайда булыр наян?! Он(ы)тып тора:
Ул, мөгаен, Инеш буенда.
Су коена булыр, балык тота,
Йә мәш килә шунда уенда.

Өзелгәндәй булды эчтә нидер,
Сусыз килеш күреп  Инешен,
Моңаешып ут(ы)ра таллар гына…
Ник берәве шунда күренсен!

Урап кайтты Кармуза буйларын,
Ямбулатын, Наратлыгын да.
Табылмады теге шаян малай,
Очрамады егет чагы да!

Ни хикмәт бу?! Күпме зар(ы)гып көтеп,
Көтүе дә, никтер, кермәде.
Яңгыратып гармун сихри кичтә,
Яшьләр дә уенга килмәде!

Яңгырады җанда бер таныш моң…
Яңгырады, тынгы бирмәде:
Әй, авылым, кайда соң моң?
Моң кайда соң, әйт, урам!
Аулак өйле һәм гармунлы
Яшьлегемне сагынам!

Иртәгесе көнне Сабантуйда —
Аллы-гөлле гүзәл аланда
Йөрәкләрне айкап, заргып көткән
Бер могҗиза булды, шулай да.

Сүнмәс сагыш, өзелмәс моң булып,
Бәгыренә кереп урнашкан
Тәүге мәхәббәте Фәзимәсе
Басып тора. Бу ул! Ул кайткан!

Көйдереп алырдай таныш караш,
Агып төшкән озын толымнар,
Һич тиңе булмаган гүзәл буй-сын
Сихерләпме, үзенә тарттылар!

— Фәзимәм дип, кулын сузды агай,
Күзләренә тут(ы)рып карады:
Катып калды хисләр ташкыныннан,
Артык берни әйтә алмады!

— Исәнмесез, бабай! — диде сылу, —
Котлы булсын Сабан туйлары!
Ялгышасыз, мин Фәзимә түгел,
Оныкчыгы аның нибары!

Уянгандай булды агай кеше,
Ни әйтергә?! Теле тартмады,
— Кичерегез! — дия алды бары,
Һәм борылып кире атлады.

Табылмады малай, яшьлек, сөю,
Тик имәннәр җавап таптылар:
— Ни кызганыч, чордаш, соңга калдың,
Арага бит еллар яттылар!

Яшьлегеңне, тәүге сөюеңне
Шулар урлап алып киттеләр…
Китсәләр дә, кабат кайтмаска дип,
Сине зирәк бабай иттеләр!

Юк! Юк!
Зирәк бабай түгел, яшь җилкенчәк,
Малай булыр иде ул хәзер!
Кадерләрен белеп һәр мизгелнең
Карар иде яшәп, әй бәгырь!

Эх син, гомер! Ник бу кадәр татлы?!
Чәчләреңдә карлар яталар,
Ә күңелдә, сизми һаман шуны,
Язгы гөлләр чәчкә аталар!
Һәм уралып шушы чәчкәләргә,
Ерак моңнар яңг(ы)рап кайталар:

«Яшьлек узган димә,
Дәртләр сулган димә,
Хисләр чумган
Димә тынлыкка.
Безне кавыштырган
Ямьле яшьлек барын
Син онытма берүк, онытма!»

Гөлия ФӘИЗОВА. Яр Чаллы шәһәре


Комментарий

    Энже Шайдуллина:

    Нинди матур, хисчэн шигырь юллары. Укыган саен укыйсы килэ. Мина калса, хэрбер кешедэн уткэн шушы мизгеллэр. Рэхмэт Гелия апа. Бик матур. Тагын да шигырьлэрегезне котеп калабыз «Казан утлары»нда.

    Монэувэл .:

    Куштын, ! Таптым ! Укыдым ! ЗУР hэм моhим проблеманы кузгалтасын, — этэрэсен, . Ошады !

    Назира Губаева Забир кызы:

    Это произведение напомнило мне мою жизнь!!! Да , проходит детство, наступает зрелось, а затем и старость!! Но душа остается молодой и горячей! Вернувшись туда , где родился, человек не находит своих сверстников, друзей-они давно ушли в мир иной!!! Как грустно это признавать!

    рэйсэ:

    голиянен хэр шигыре йорэккэ утеп керердэй язылган…рэхмэт сина…кунелендэге мон-сагышын топсездер синен…исэнлек сина.яна язмаларынны котеп калам…

    Сария Шигабутдинова:

    Искиткеч тирэн мэгнэдэ …… Кабат — кабат укыйсы килэ….
    Рэхмэт сезгэ, Голия Фэизова. Зур унышлар телим.

    Талия Ахметвалиева:

    Тирэн эчтэлекле, беркемне битрараф калдырмый торган шигырь, куз яшьлэре белэн укыдык, рэхмэт шагыйрэгэ, исэнлек, ижади унышлар телибез

    Аноним:

    бик эчтэлекле шигырь…Сабантуйдагы бабайлар куз алдына килде…

    Газинур:

    биктэ эчтэлекле шигыр Голия апа… ничэ кабат укыйм, хаманда янача!

Комментарий өстәргә

Ваш e-mail не будет опубликован.