Бәян

17.06.2017

Син һаман шул сандугач


gemoglobin-pri-beremennosti
Дәвамы

Икенче көнне тагы әллә ничә сорау биреп җанын талкыганнан соң Дулкынияне ялган детекторына утырттылар. Башына нидер урап, бармакларына резин шнурлар кидерткән оперативниктан килгән тир исеннән аның күңеле болганды. Шнурлары-ниләре белән сикереп торып кырыендагы чүп чиләгенә иелде. Аппаратның күрсәткеч уклары сикергәли башлады.

– Өйрәтеп тә өлгергәннәр. Тәҗрибәлеләр бар шул анда, – диде әлеге оперативник мыскыллы елмаеп.

– Һава юк бит монда. Тынчу, – диде кыз сабыр гына.

…Кире изоляторга кайткач, бүген инде ул андагыларга үзенең бирегә ничек килеп эләккәнен сөйләп бирә алды.

– Әйттем бит, мәхәббәт корбаны дип, – диде кичәге кыз Дулкыния сөйләп бетергәннән соң. Үзе исә ялган товар сатып бирегә эләккән икән.

– Да-а, – дип сузды Кузьмина, – сине моннан коткарса, яңадан шул кеше генә коткара ала. Тик белмим, алынырмы ул моңа – бер саткан кеше тагы сата. Өстәвенә хатыны да бар. Ирләр сөяркәләре белән янгач, хатыннары җырын җырлый башлыйлар.

Кичкә таба Дулкыниянең тәне ут кебек кызыша башлады. Үзе саташулы-йокылы хәлдә, янындагыларның сөйләшкәннәрен дә ишетә, бөтен топчаны, кешеләре белән изолятор йөзеп йөргән кебек. Тонык кына янган ут зур кызыл шар сыман. Ул яткан топчан ниндидер зур сәхнә, имеш, төрле яктан прожекторлар яктырталар, сәхнәнең бер почмагында оркестр уйный, аның белән Әндиҗан Кәримҗанович дирижерлык итә, имеш. Менә берзаман дирижер таякчыкларын аның кулыннан Әнвәр алды. Залда алар институты кешеләре утыра, имеш. Дулкыния җырларга чыгарга тиеш икән. Әнвәрнең күзе аңарда. Дулкыния оркестрга кушылып, моңарчы беркем дә җырламаган да, беркем дә ишетмәгән яңа җыр җырлый, имеш. Көе дә оркестр уйнаган көй түгел, кайчандыр әбисеннән ишеткән көй сымаграк.

Ап-ак идем, кара төстән йөзем җуйдым,

Гаепсездән гаеплегә булдым-куйдым.

Һәр чат саен дошманыма азык куйдым,

Чын дөресен бары Ходай белер имди.

Акылсызы, әй, сөенер, сөенеп туймас,

Акыллысы бары әйтер: булмас-булмас.

Бу баланы рәнҗетүдән мәгънә тумас,

Чын дөресен бары Ходай белер, имди.

Хөкемеңә син ашыкма, әй, кардәшем.

Минем хәлем үз башыңа, әй, төшмәсен.

Дөнья шулай каралта да, агарта да,

Җәзасын да Ходай белеп бирер, имди.

– Саташа, бичара, – диде янында кемдер, – врач чакырырга кирәк.

– Килделәр ди, бар, төн уртасында…

– Әллә башына суга башлаган инде?!

– Зинһар, уятмагыз, тагын җырламас микән, бигрәкләр дә миңа туры килә, – дип өзгәләнде күз яшьләрен сөртә-сөртә өлкән яшьтәге татар апасы. – Мине моннан чын төрмәгә озатачаклар, шунда җырлап юаныр идем, сүзләрен язып бирмәс микән?

– Төрмәдә күп кеше шагыйрьгә әйләнә, бик хисчән күренәсең, үзең язарсың, –  диде Кузьмина аңа каршы.

Әлеге апаның да хәле мөшкел иде. Ире үлгәннән соң, тормышы бераз җиңеләймәсме дип башка берәүгә кияүгә чыга. Салырга яратканын да белгән югыйсә. «Син миңа чыксаң, авызыма да алмыйм, хатынымны яратмыйм, өйгә кайткач аны күрмәс, тизрәк ятып йоклар өчен эчеп кайтам,» дип Нисаны ышандыра. Кая ул, Нисага килгәч, син тормышымны боздың, сине күрмәс өчен эчәм дип теңкәсенә тия икән. Күрәчәктер инде, чираттагы бер ачуланышканда Ниса аны этеп җибәрә, аягында көчкә басып торган ир ишек яңагына барып бәрелә, җан-тәслим кыла. Өстәвенә шаһитлар да бар, күршесе кергән була. Кызларына шул җитә кала, фатирны үз кызына калдырыр өчен әтине юри үтерде дип, суд юлында йөри башлыйлар.

Төннәре Дулкыния белән матавыкланып үтте. Уятып кайнар чәй эчерделәр, салкын су белән чылатылган чүпрәкне туктаусыз маңгаена, тәненә куйдылар.

Икенче көнне шалтыр-шолтыр килеп ишек ачылганда да Дулкыния әле ятагыннан тормаган иде.

– Давыдова! На выход!

Ул акрын гына урыныннан торды. Башы әйләнеп, әллә кичә чәйне күп эчергәнгә күңеле болганып куйды. Кизү торучы ачкычлары белән ишеккә кага башлады.

– Тизрәк!

Дулкыния баскан урыныннан кымшанмыйча да торуында булды. Юк, кагу ишектә генә түгел, кайдадыр түрдәрәк – бәгырь түрендәрәк, касык турындарак иде.

– Әйберләреңне алырга да онытма! – Кизү хатын тагы бер әмер биреп алды.

– О, әйберләр белән булгач, өмет бар монда, – Кузьмина аның янына килеп басты.

Эчтәге талпыну янә кабатланды. Дулкыния бирегә килеп кергәч тә кемнеңдер: «монда әле туалар да…» дигән сүзен исенә төшереп, елмаеп куйды.


Башын укырга:
  1. http://kazanutlary.ru/?p=26992
  2. http://kazanutlary.ru/?p=27883

Комментарий

    Голчэчэк:

    ЗУР рэхмэт.Бик ошады.Кайдан килде сина бу коч?Сузлэр таба алмыйм.Алда да калэмен арымасын,зур урлэр сина .

Комментарий өстәргә

Ваш e-mail не будет опубликован.