Тукай һәм татар әдәбияты, Язучы блогы

15.06.2017 №6 (июнь), 2017

Тукай кулын кысар иде


Без имени

Физик көчлеләр турында сүз башласалар, күз алдына Карәхмәт, Иван Поддубный кебек көрәшчеләр, авылыңның Сабантуй батырлары, татардан азган әзмәвер Николай Валуев һәм тагын әллә кемнәр килә. Рухи ныклар турында уйлансаң, әти-әниеңне, әби-бабаңны, зур авырлыклар кичкән, сынмаган дусларыңны искә төшерәсең. Ә инде әдәбият мәйданында бил алышкан чын мәгънәсендә ихтыяр көченә ия замандаш шәхесләребез турында фикер йөрткәндә, Фәнис абый Яруллин белән Рәниф абый Шәрипов һичкайчан хәтереңә килми калмый. Әйе, чын шагыйрьләр һәрвакыт рухи нык була. Рәниф абый сүзләрен үзгәртебрәк әйткәндә, «Кояш сүнде, диеп еламыйлар, / Кара төскә көннәр буялгач».
Катлаулы тормыш юлын, иҗатын белеп тә, үзе белән очрашканым юк чагында мин аның төс-чыраен, какча гәүдәсен дөрес күзаллаганмын, әмма Рәниф абыйның тәүге тапкыр телефоннан шалтыратканында шул күзаллаулар челпәрәмә килде дә куйды. Ягымлы бәрхет тавышлы, үтә итагатьле ниндидер ир-атның сәламеннән, хәл-әхвәл сорашуыннан хәтта югалып ук калдым. Шактый гына җавап бирә алмый тордым. Сөйләшә башлагач та, җөмләләремдә буталып беттем кебек. Телефон чыбыгының аргы башында зур мәһабәт гәүдәле, сине канаты астына алырга торган, яклауга ихтыяҗлыгыңны сизгән ир-аттыр кебек тоелды. Аңа сыенасы, аңа бер зарланып аласы, аннан җылы сүзләрне тагын, тагын, тагын да ишетәсе килде.
Рәниф абыйның кечелекле һәм әңгәмәдәшенә якынлык хисләре ташыган тавышыннан сискәнү еллар узгач та үтмәде. Шул тавышны ишетәсем килеп, кайвакыт кесә телефонымны кулыма алам да номерын җыя башлагач тукталам. Гаиләле ирне борчу ярамас кебек тоела. Ә бит өй телефоным эшләгән элекке заманнарда без сәгатьләр буе көлешә, сөйләшә идек.
Рәниф абый – якташларын бик якын итә торган кеше, кукмаралылар да аңа шундый ук мөнәсәбәттә. Райондашлар булганлыктан, кайчандыр без дә үтә якынаеп китеп, еш кына очрашкалап, аралашып, бер-беребезне сөендереп яшәдек. Әйткәнемчә, сискәнеп… Шалтыратасын белеп тә торасың югыйсә! Чәрелдәгән телефон трубкасын гына күтәрәсең, сине ниндидер могҗизалы аһәң исәрләтә дә җибәрә. Берара күңелем боек вакытларда, җанга урын тапмаган сәгатьләрдә мин Рәниф абыйның тынычландыргыч салмак сөйләмендә үземә дәва да тапкан идем. Хәзер менә шул көннәрне рәхмәт хисләре белән исемә алам. Ә бит барысы да нәкъ киресенчә булырга тиеш кебек. Ул миңа шалтыратырга түгел, ә мин аның хәлен белергә тиеш…
Сүз уңаеннан шуны да әйтим: Рәниф абыйның әдәбият мәйданына аяк басуында хәлиткеч рольне булачак шагыйрь укыган мәктәптә белем биргән атаклы мөгаллим һәм авылдашым, Мәмәширдә, җитмәсә, күршебездә туып-үскән Харис абый Ваһапов уйный. Үзе дә, нәсел-нәсәбе дә – бер дигән каләм ияләредер. Инде сәламәтлеген ил хезмәтендә югалту аркасында, безнең кебек җир өстенә рәхәтләнеп басып йөри алмаган, әмма кешеләргә, бигрәк тә туганнарына һәрвакыт терәк булган, чорыбызның танылган шагыйрьләреннән, публицистларыннан берсе, (ни гаҗәп!) узган гасырның кыл уртасында дөньяга килгән Рәниф абый Шәриповның Тукай иҗаты белән мөнәсәбәтләре темасына күчик.


Дәвамын «КУ» журналының 6нчы (июнь, 2017) санында укырга мөмкин.

Комментарий өстәргә

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *